Autotest | Ford Mustang

Autotest | Ford Mustang

Achteraf gepraat natuurlijk. Maar als Ford een halve eeuw eerder had geweten dat de Mustang onder Europese petrolheads zó gewild zou zijn, hadden ze hem veel eerder aangeboden via het officiële dealerkanaal. Sinds enkele jaren gebeurt dat dan eindelijk, met – jawel – reeds 33.000 verkochte exemplaren als resultaat. In amper 3 jaar tijd. De nieuwste Mustang zou hiermee geliefder zijn dan 'ons' eigen icoon, de Porsche 911. Oh, in dat geval kunnen de teugels gerust ietsje gevierd worden? Integendeel, meent Ford. Juist wanneer de hoefijzers heet zijn moet je ze smeden, knauwen de Amerikanen, gepaard met een vette knipoog. En daarom is er nu de vernieuwde Mustang. Better, stronger, faster.

Het gekletter valt in de wijde omtrek te horen. Tot wel vier à vijf bochten uit het zicht is de gelopen koers te volgen. Schakelmomenten, tussen- en uitacceleraties, de hele show. En heus niet zozeer omdat de puntige, veelal krijtwitte rotspartijen langszij, die het schitterende decor vormen van de legendarische Route Napoléon, optreden als decibelversterkende klankkasten. Ze dragen zeker bij, maar het is toch vooral de hamerende vijfliter die geen enkel blad voor de mond neemt.
Een luid, monotoon gebulder vult de atmosfeer wanneer de oppermachtigste Mustang voorbijkomt scheren en de ontelbare bochten die de Franse Rivièra rijk is aaneenrijgt. Bij stationair toerental klinkt de tot 450 pk aangesterkte achtcilinder zowaar nog dieper, voller en indringender. Ford had geen betere introductielocatie kunnen verzinnen.

De atmosferische V8, Ford's laatste zeer waarschijnlijk, dreunt bij vlagen zó penetrant dat 'ie een uitputtend effect heeft op je energielevel. Maar beschouw dit vooral niet als een keerzijde van de medaille. Genieten geblazen is het, waarbij eventuele nadeeltjes voor lief worden genomen.
Dit is een van de best klinkende achtcilinders van het moment. Een uitstervend ras sowieso nu verbrandingsmotoren al meer in ongenade vallen en elektrificatie de toekomst heeft. Straks stopt de muziek en zijn decors rond 's werelds fijnste stuurmanswegen, zoals Route Napoléon, enkel nog stillevens die mettertijd aan kleur zullen verliezen. Waarvan akte.
“Straks stopt de muziek en zijn decors rond 's werelds fijnste stuurmanswegen, zoals Route Napoléon, enkel nog stillevens die mettertijd aan kleur zullen verliezen.”

Flick of the switch
Hou je van rustig cruisen, ook dan zou de vernieuwde Ford Mustang hoog op je verlanglijstje moeten staan, veelzijdig als hij is. Hij kan zich ook prima inhouden namelijk. Nota bene een van de highlights van de doorgevoerde, vooral technische facelift.

With a flick of the switch (zoals de Amerikanen dat zo mooi kunnen uitspreken met hun typische tongval) verdwijnt de motorroffel naar de achtergrond. De Good Neighbour Mode noemt Ford deze stand van het verbeterde uitlaatsysteem. Een intern kleppensysteem legt daarbij een figuurlijke hand voor de V8's mond. Kijk, dat zijn nog eens termen die de lading dekken. Je buren zullen er Ford dankbaar voor zijn. Toch al bonje? Activeer Normal, Sport of Race (ja die!) en de kans is niet irreëel dat er binnen de korte keren een 'te koop'-bord in de voortuin staat. Bij wie, dat vechten jullie zelf maar lekker uit.

Langer en weer eerder op het gas
Naast het instellen van het aantal decibellen van de motorroffel, is ook Magnetic Ride nieuw. Deze optionele magnetorheologisch geregelde dempers analyseren en anticiperen duizend keer per seconde op de aanwezige parameters (wegomstandigheden, rijstijl, koerswisselingen) om zo te bepalen wat het beste is om de Mustang en diens menner zo adequaat mogelijk door de bocht te loodsen.
Of het werkt? Zeker. In samenwerking met een verstevigde achterwielophanging leunt de retro-ponycar merkbaar minder op één oor in snel genomen bochten. Overhellen en duikelen (bij hard remmen) is er nauwelijks nog bij met Magnetic Ride. Bovendien voelt de Mustang met dit dempingsysteem zowel lichtvoetiger als meer gepland op de weg. Kon het gebrek hierna eerder nog weleens voor klamme handjes zorgen, nu hinnikt de Mustang een keer om aan te geven dat het gerust nog wel iets harder had gekund. Leuk!

Enige durf en kunde is wel op z'n plaats. Want pas op: door meer vertrouwen te wekken, vergeet je sneller dat de Mustang nog steeds een zwaarlijvige auto is. Anderhalve ton heb je sowieso te pakken, exclusief inzittenden. Nog een paar honderd kilo meer in het geval van de Convertible met V8 en automaat. En die kilo's zullen geen genade tonen als de fysieke alsook aangescherpte elektronische controle niet langer de auto in toom kunnen houden. Eigenlijk geldt dit voor iedere auto, maar door z'n immense breedte in combinatie met een ietwat wollige besturing kondigt de Mustang niet haarfijn aan wanneer 'ie weleens lelijk van zich af zou kunnen trappen. Conclusie: de Ford Mustang is zeker geen auto die (snel) zal vervelen.

Automaat of handbak?
En zo heeft Ford nog meer gedaan. Een gloednieuwe automaat ontwikkelen, bijvoorbeeld. Met liefst 10 verzetten en zowel beschikbaar op de geblazen viercilinder-Ecoboost als de versie met V8. Fastback, de coupé, of Convertible maakt eveneens niet uit.
“De Mustang kent een paar zeer vermakelijk features. Schaamteloos zijn ze, maar o zo verslavend.”

Of deze 10-traps een aanwinst is? Het antwoord daarop is afhankelijk van de rijstijl. Wil je rustig cruisen, dan heb je aan de nieuwe transmissie een hele goede. Die vele schakelgangen hadden er evengoed nog eens zoveel kunnen zijn; je merkt er toch niets van en laten de motor voorin zo min mogelijk toeren draaien. Boven een tokkelende 2.500 tpm laat de transmissie het niet komen.
Wil je echter lekker de hooligan uithangen en trappen, dan blijf je aan het flipperen. Ook toont de transmissie zich bij dit humeur niet de slimste en snelste, met regelmatig dubieuze keuzes. Bij twijfel, neem gewoon de handbak. Drie jaar na dato heeft onze jubelstemming daarover aan niets verloren. Een 6-bak uit duizenden. Punt.

Zijn er ook nog optische veranderingen?
Ja. Maar op dat gebied heeft Ford zich ingehouden. Gelukkig, want elke aangepaste lijn had veel kunnen verpesten. Zo geslaagd was het pre-faceliftmodel. Aan de buitenzijde is het front lichtjes opgefrist door full LED koplampen-met-een-knikje, een snedigere voorbumper en een grotere frontsplitter. Achteraan verschilt de Mustang V8 nu van de Ecoboost middels vier in plaats van twee kachelpijpen. Maar het meest toejuichen doen we de stoere louvres in de motorkap. Die hadden er meteen al moeten zitten natuurlijk, net als bij de Amerikaanse versie. Fijn dat ze er nu wel zijn.

Binnenin heeft Ford de Mustang in de huidige tijdsgeest willen trekken. Middels mooiere plastics, een hogere veiligheid en een geüpgraded infotainmentsysteem uitgerust met smartphone-connectiviteit. Maar in het bijzonder via een volledig digitaal instrumentarium. Zichtbaar is geprobeerd hier iets moois van te maken in de geest van de klassieke Mustang. Zo kent elke rijmodi een eigen tellerdesign, opgeleukt met historische metertjes. Geinig gedaan, maar van ons had het niet gehoeven. De oude, analoge retro-klokken waren spot on in onze ogen. Daarnaast is het instrumentarium nogal een drukke bedoening. Er zijn zoveel functies in ondergebracht en er valt zoveel in te stellen, dat het systeem struikelt over de eigen mogelijkheden.

Niettemin kent de Mustang een paar zeer vermakelijk features. We noemen Drag Strip Mode, Launch Control en – the best of allLine Lock. Schaamteloos zijn ze, maar o zo verslavend. Klein dingetje wel: zelfs de mensen bij Ford zaten met de handen in het haar over hoe ze de Mustang ook alweer aan het roken konden krijgen. Er zijn namelijk enkele specifieke handelingen voor nodig, in een juiste volgorde, maar die niet altijd gewillig meewerken. Maar als het lukt, dan is het lachen, gieren, brullen. Met z'n allen. Hardop, en dat de hele dag. Totdat de Michelins het begeven. Of de techniek.
Welke moet ik nu hebben?
Goede slotvraag. Maar niet zo eenvoudig te beantwoorden voor de Nederlandse koper. Het is hier immers geen Amerika (of België) waar de vernieuwde Mustang al te rijden is voor minder dan 30.000 dollar(!) en niets een zoveel meer voor de versie met V8. In ons land moet Ford minstens € 69.620,- vragen voor de 2.3 Ecoboost en – hou je vast – € 111.840,- voor het topmodel. Met de ha(r)telijke groeten uit Den Haag.

Speelt geld geen enkele rol, dan is de keuze zo klaar als een klontje. Neem de V8. In a heartbeat. Als Fastback, gekoppeld aan de handbak. Wat een feestvarken is dat, zeg! Maar schaam je allesbehalve met de 290 pk sterke viercilinderturbo in het vooronder. Ook die rolt voortreffelijk en komt verrassend snel uit de startblokken. Sterker, eigenlijk enkel qua soundtrack doet 'ie onder voor de achtcilinder en diens innemende drang om alsmaar door te willen denderen. Verslavend? Ja. Maar een meerprijs van dik 40 mille waard? Hmm…