Mazda MX-5 Open Race 2010

Reportage: Mazda MX-5 Open Race

De Mazda MX-5 bestaat 20 jaar. Ter ere hiervan werd groots uitgepakt met de Mazda MX-5 Open Race. Aan de start 26 Europese landen, 31 speciaal geprepareerde MX-5’s en 145 journalisten die tegen elkaar zouden strijden in een 4-uur durende endurance race. Namens Autowereld.com was redacteur Gerben één van de vijf rijders die Nederland vertegenwoordigden. Een uniek evenement met memorabele gevolgen.

Het enthousiasme en de spanningsopbouw begon al eind oktober toen de invitatie van Mazda Nederland in het algemene "Postvak IN" van de redactie belandde. Het onderwerp vermeldde "Uitnodiging uniek evenement Mazda MX-5 Facelift". Gevleid als we waren openden we het bericht. "Locatie is de omgeving van Venetië en wel de redelijke nieuwe 2,7 kilometer lange Adria International Raceway. Het race event behelst een vier uur durende endurance race waarbij ieder team een gelimiteerde hoeveelheid brandstof krijgt toegemeten. Vanwege deze opzet is het verstandig dat de in te zetten journalist niet te groot of te zwaar is." Prompt popten vanachter de beeldschermen onze koppies omhoog. Met venijnige en dodelijke blikken bestudeerden we elkaars lichamelijke gesteldheid. Kort daarna volgde een nieuwe e-mail van Jur Raatjes, Manager PR & Sponsoring van Mazda Nederland…persoonlijk geadresseerd aan onderstaande redacteur. Survival of the fittest, zeg maar!

Format

Enkele maanden later sta ik in de vroege ochtend op Schiphol Airport wachtend op de vlucht naar Venetië. Op de weg ernaartoe had ik het 22 pagina’s tellende reglement nog even vluchtig doorgespit. In korte lijnen was het format van de MX-5 Open Race als volgt: 29 equipes, 31 naar officiële FIA-normen geprepareerde MX-5 racewagens. Ieder team bestaat uit één team captain en vijf rijders die verplicht 25 minuten moeten deelnemen aan de race. Vier tankstops zijn verplicht met een maximum te tanken hoeveelheid van 20 liter. De eerste maal dat ik dit las begon ik acuut te rekenen. Ik kwam niet ver, teveel onzekere factoren.

Oostblokkers
Zonder er erg in te hebben staan we op het vliegveld van Venetië. Geheel volgens de Italiaanse weersvoorspelling miezerde het buiten. De temperatuurmeter wees circa -1oC aan. Eenmaal aangekomen bij ons hotel voor deze week, het Grand Hotel Terme & Vicoria in Padua, werd me een flink gevulde informatiemap in de handen gedrukt. Daarin bevond zich het programma van de Open Race. Dag twee en drie waren de meest actieve dagen. Woensdag twee vrije trainingen gevolgd door de kwalificatie en donderdag, racedag. Aan ’t eind van de middag vertrokken we richting de Adria International Raceway waar we uiteindelijk ook zouden dineren. Bij het instappen van de bus die ons naar het circuit zou brengen hoorde ik vanuit het achterste compartiment de norse, harde klanken van wat de taal van Oostblokkers moest zijn. Het waren de Russen. Hun mimiek sprak boekdelen over de bijbehorende rijstijl. Toen ikzelf plaats genomen had wandelden de Portugezen binnen. Opeens herinnerde ik me de tip van Mazda over figuurlijke afmetingen. Allen keurig uitgemeten leken ze, nauwelijks boven mijn borstkas uitkomend. Nog maar te zwijgen over hun gewicht. “De regels vereisen toch een journalist als participerende deelnemer?!”, vroeg ik openlijk en enigszins angstvallig. “Klopt, echter de meeste landen zetten ervaren coureurs in die incidenteel eens een stukje schrijven.”

Daltons
Dan Team Nederland; net de Daltons. Met mijn twee meter kon ik zo door als Averell Dalton. Collega-rijder Jorrit Niels – schrijvend voor JFK Magazine – zou William kunnen zijn, RTL Autowereld-presentator Allard Kalff Jack en Maurice de Bouvère van Autoweek fungeerde dan als Joe. Tot slot Telegraaf´s verslaggever Theo Kuipers, hij paste figuurlijk in het plaatje van Ma Dalton. “Wij gaan dan ook voor de lol!”, grapte Jur erachteraan. "Haha, deal!" Naast onze niet bepaald ideale maatvoeringen was ‘t gros van ons ook nog eens een groentje. Allemaal hadden we wel eens op een circuit gereden, maar deelnemen aan een officiële race van dit kaliber, nee! Desondanks hadden we er gigantisch zin in. ‘Vaak bi´j te bange, Gerben!’ dacht ik bij mezelf.

Op maat 
De rit vanuit het hotel naar het circuit duurde zo’n anderhalf uur. Iedere dag begon met een briefing. Na de eerste uitgebreide informatieverschaffing op dinsdag werden aansluitend de materialen uitgereikt. Kosten nog moeite waren bespaard bij het op touw zetten van de MX-5 Open Race. Alle deelnemers kregen een zwaar gevulde sporttas overhandigd met daarin professionele racekledij en gedurende het evenement praktisch verplicht te dragen tenue. De garderobe gehuld in de officiële kleuren van de 24 Uren van Le Mans – verwijzend naar Mazda’s zege aldaar in 1991 – waren allemaal op maat besteld. De maten hiervoor en zelfs onze bloedgroep hadden we ver voor vertrek al moeten opgeven bij Mazda Nederland.

De draak steken 
Woensdagochtend stonden we vroeg op. Om 9.30 uur werden we op het circuit verwacht voor een tweetal trainingsessies en de Super Pole. Bij het sluiten van mijn hotelkamerdeur sloeg de volgende verbazing toe. Verontrusting kwam daar vlak achteraan. Voorbij liepen namelijk twee onderdeurtjes – Hongaren meen ik – van top tot teen opgedoft in het de avond ervoor ontvangen racekostuum. Raceschoentjes, dito handschoenen, termo-onderkleding, helm, het hele zwikje. Beneden in de lobby kleurde het nog groener. Sommigen waren écht bloedfanatiek. Eng gewoon. Ik kon er wel om lachen. Vooral tijdens de binnenkomst van de zaal waar de rijdersbriefing plaatsvond. Bij menigeen leek het testosterongehalte naar onmetelijke waardes te zijn gestegen: kin omhoog, borst vooruit en zo breedgeschouderd mogelijk op de tenen lopen.

Bekend verhaal
Buiten regende het nog steeds en het leek erop dat dit slechte weer de komende dagen zou aanhouden. De wedstrijdleiding besloot daarop dat de eerder gemonteerde slicks onherroepelijk werden verruild voor regenbanden. Vanwege de kletsnatte baan en ook door het gebrek aan ervaring begon ik rustig en verkennende. Nog altijd was voorzichtigheid geboden, met name bij het aanremmen en uitkomen van bochten. Maar oh wat is het tijdens zulke omstandigheden genieten in de achterwielaangedreven MX-5. Snel ben je er niet mee dus gauw terug naar een bekwame rechtervoet. Iedere ronde kreeg ik meer vertrouwen, in de auto en in mijzelf. Tussen mijn eerste en mijn laatste testronde zat een tijdsverschil van zeven seconden. Het voelde goed. Dan de kerels die we eerder toelachten. Van alle kanten werden we voorbijgereden. Sommigen konden serieus een potje sturen. Het illustreerde aan David versus Goliath. Het verhaal en de uitkomst is jullie ongetwijfeld bekend.

De race 
Donderdag, racedag. We hadden ons als 25ste gekwalificeerd. Dat we voorin niet zouden meedoen was vanaf dag één duidelijk. Daar ging ‘t ons ook niet om. We genoten, en hoe! Trouwens, de race was lang. Wie weet wat er nog te gebeuren stond. De baan was immers nog altijd glibberig en tricky. Ongeschonden de finish bereiken en fun is het doel, de rest zien we wel. Meer dan ons best doen konden we niet.
Omdat Theo de Super Pole had gereden moest hij aftrappen. Enigszins nerveus stond hij op de startgrid. Begrijpelijk wanneer dertig auto´s zich nagenoeg tegelijkertijd door een 180 graden bocht willen wurmen. Na zijn stint wisselde hij met Jorrit, daarna volgde Maurice. Viermaal tanken was verplicht waarbij een primitief in elkaar gelast blik diende als pompstation. Er ging niet eens 20 liter in de brandstoftank van de MX-5. Daarmee kon het ‘grasaddertje’ over gelimiteerde brandstof meteen overboord. ´Pedal to the metal!´ Ik mocht als vierde het stokje overnemen en Allard reed, als we tenminste nog in de race zouden zijn, de race uit.
Gaandeweg de wedstrijd werden er prachtige duels uitgevochten. De ene op basis van talent, de andere met regelrechte kamikazeacties. Desondanks was de sportiviteit hoog. Hier en daar kwamen er wat uitdeukwerkzaamheden of duck tape aan te pas, maar alle teams zagen heelhuids de zwart/wit geblokte vlag. Na vier uur racen hadden de Belgen met 125 stuks de meeste rondes gereden. Zij wonnen de Mazda MX-5 Open Race 2010. De Portugezen eindigden als tweede en de Hongaren bezetten de derde podiumplaats. Team Nederland reed lange tijd als hekkensluiter, maar wist zich in het laatste deel van de wedstrijd sterk terug te vechten. Meer dan de 19de plaats zat er niet in. Wij vonden het geweldig. Gezien het niveau van de rijders een verdienstelijke prestatie. Kroon op onze race was het neerzetten van de snelste ronde. De verantwoordelijke hiervoor laat zich uiteraad snel raden.

Gedenkwaardige PR
De Mazda MX-5 Open Race; wat een onvergetelijke ervaring, wat een PR-stunt. Het ontbrak ons echt aan niets. Roep over de Duisters – Mazda Motor Europe is gevestigd in Leverkusen – wat je wilt, maar als ze iets arrangeren dan is het goed. Dat moeen we onze oosterburen nageven. Súper! Die notering in het Guinness Book of Records als meeste verkochte roadster ter wereld…die staat nog wel even.

© Autowereld.com | Gerben Witten