Ijskoud raceplezier tijdens de Mazda MX-5 Ice Race

Mazda MX-5 Ice Race

De thermometer wijst 30 graden onder nul aan, het landschap gaat verscholen onder een meter sneeuw en de meren zijn bedekt met gemiddeld minimaal een halve meter ijs. Het zijn niet meteen de omstandigheden die je aan een roadster doen denken… Juist daarom is het des te spectaculair dat Mazda 20 MX-5’s naar Zweden meenam, compleet ombouwde tot raceauto’s en een onvergetelijke race organiseerde op het in Midden-Zweden gelegen meer Kallsjön.


Via een tussenlanding in de Zweedse hoofdstad Stockholm landen we maandag 21 februari op het vliegveld van Östersund. Terwijl de vliegtuigmotoren tot stilstand komen werpen we een blik op de buitenthermometer. Die wijst 19 graden onder nul aan. Wetende dat het de komende dagen nog minimaal tien graden kouder wordt knopen we de jas toch nog maar even extra goed dicht en zoeken we snel de warme aankomsthal op om vervolgens naar het hotel te worden gebracht

“En daar staan we dan, eind februari met -30 graden midden op een Zweedse ijsvlakte.”

Meedoen is belangrijker dan winnen!

Na een goede nachtrust stappen we op dinsdagmorgen in de bus op weg naar het Kallsjön. Het bijna 40 km lange meer vormt het decor van de Mazda MX-5 Ice Race waar we de komende twee dagen met 120 rijders verdeeld over 20 auto’s tot het uiterste zullen gaan om de winst binnen te halen. Nou ja, de winst? Tijdens het teamoverleg de vorige avond hebben we besloten vooral te gaan genieten en heel veel plezier te maken. “Meedoen en plezier maken is belangrijker dan winnen”, klonken de woorden van Jur Raatjes, onze teamcoach en PR-manager van Mazda Nederland. Maar stiekem hopen we toch allemaal op een hoge plaats op de ranglijst.


Race op ijs

Na het Zweedse landschap anderhalf uur aan ons voorbij te hebben laten glijden arriveren we bij het Kallsjön. De zon geeft de sneeuw een prachtige gloed en de helderblauwe lucht steekt schitterend af tegen de bergen in de verte. Als we richting het meer lopen wordt ons verteld dat het op het ijs ruim 30 graden onder nul is. En daar staan we dan, eind februari midden op een Zweedse ijsvlakte. Voor ons ligt een 4,5 km lange baan geprepareerd op een meer. Compleet met hospitality unit en ‘pitboxen’ waarin de 20 auto’s staan opgesteld. Ongelofelijk als je je bedenkt dat je hier over het water loopt. De omstandigheden? Spekglad en steenkoud! De 20 MX-5’s zijn dan ook niet alleen aangepast als raceauto (rolkooi, gewijzigd onderstel, kuipstoelen etc.) maar ook voorzien van banden met spikes. En die zijn geen overbodige luxe, zo blijkt als we tijdens de kwalificatie allemaal onze eerste rondjes maken.


Verkennen

Om de kat enigszins uit de boom te kijken laat ik de meer ervaren teamgenoten het eerste deel van de vrije training voor hun rekening nemen. In tweeënhalf uur tijd hebben we allemaal de kans om drie rondjes te maken dus ik oriënteer ik me eerst nog even op de baan en laat de omstandigheden op me inwerken. Als de eerste rijderswissel wordt voltrokken en de ervaringen worden gedeeld begint de adrenaline al langzaam door het bloed te stromen. Het ijs is, uiteraard, spekglad en de MX-5 zo gretig dat je echt moet werken om de auto op de baan te houden. Na ruim een uur langs de baan te hebben gekeken maak ik me klaar voor mijn drie rondjes vrije training. In de pittent trek ik mijn heerlijke warme jack en broek uit en wissel ik mijn dikke handschoenen om voor racehandschoenen. En daar sta je dan. In enkel een raceoverall, een paar dunne raceschoentjes en een paar handschoenen die niet bestand zijn tegen deze temperaturen. En dan moet je ook nog in een open auto rijden. Brrrrr….



Vrije training

De kou verdwijnt echter net zo snel als deze gekomen is. De verwarming in de auto weet je ondanks de kou heerlijk van warme lucht te voorzien en de adrenaline doet de rest. De eerste ronde verken ik voorzichtig de baan en probeer te wennen aan de spekgladde omstandigheden. Een beetje teveel gas en niet op tijd tegen sturen betekent dat je 180 graden rondspint. Maar al in de tweede ronde begint de gewenning te komen. Ik voer de snelheid in de bochten wat meer op en kom zodoende al driftend de hoek om. De glimlach die van oor tot oor onder mijn helm verscholen gaat is bij het voltooien van de derde ronde nog steeds niet verdwenen. Als ik uitstap en het stuurwiel overgeef aan mijn volgende teamgenoot kan ik als commentaar maar één ding uitbrengen: “Wat is dit kicken!”.


Kwalificatie

Die middag stappen we tijdens de kwalificatie allemaal opnieuw achter het stuur voor wederom drie ronden. In de vrije training hebben we geleerd dat het het belangrijkste is om de auto op de baan te houden en niet zo zeer om de snelste te zijn. Wie eraf vliegt en in de sneeuw beland moet rekenen op vijf tot tien minuten tijdsverlies om weer bevrijdt te worden. En daarmee verlies je al snel 1 á 2 ronden ten opzichte van je concurrentie. Aangezien het er bij de race om gaat wie de meeste ronden rijdt een essentieel punt. En toch moeten we snel zijn! Bij de kwalificatie gaat het namelijk om de snelste rondetijd. We nemen dus wat extra risico, verhogen de snelheid, driften er lustig op los en dan gaat het mis… Tot tweemaal tot rijdt één van mijn teamgenoten de auto in de sneeuwwal. Schade blijft gelukkig uit, maar er gaan kostbare rondes verloren. Gelukkig gaan ook vele andere teams de fout in en zodoende kwalificeren we ons als 17de.


Racetime!

Hoog tijd voor de race! Het is nog kouder dan de dag ervoor, maar de zon straalt schitterend op het witte landschap. Bij ons allen is een lichte nervositeit voelbaar. Nu gaat het erom spannen. En spannend wordt het! We hebben ons in de achterste regionen gekwalificeerd en dat levert al bij de start een nadeel op. De auto’s voor ons werpen stuifsneeuw op waardoor het zicht tot een absoluut minimum is beperkt. Al in de eerste paar bochten vliegen er dan ook vele MX-5’s van de baan die vervolgens minutenlang stilstaan om eruit getrokken te worden. Ook de eerste schades vallen al snel. Door stuurfoutjes, vooral in de bochten, ontstaan er regelmatig botsingen. Maar pas halverwege de race valt er echt flinke schade. De Portugezen verliezen een voorbumper en moeten vroegtijdig afhaken. Wij liggen echter goed op koers en winnen al snel enkele plaatsen. De kick van rijden op ijs neemt ons in de greep. De adrenaline zorgt ervoor dat we warm blijven waardoor je van de kou, zelfs met de kap open, amper last hebt.


Prolongeren

Langzaam maar zeker kruipen we naar voren. Onze strategie om vooral te blijven rijden werpt zijn vruchten af. In het tweede deel van de race weten we uiteindelijk de dertiende plaats te bemachtigen en die ook vast te houden. Echt spannend is het voorin het deelnemersveld waar de Russen en Australiërs uit alle macht vechten om de winst. Het is een nek-aan-nek race tussen de Russische beren en de Australische kangoeroes terwijl wij vooral gefocust zijn op het vast houden van onze positie. En zodoende weten wij de dertiende plaats vast te houden en na vier uur racen schadevrij de finishvlag passeren. De Russen hebben uiteindelijk de langste adem. In één van de laatste ronden raken de Australiërs van de baan en kunnen de Russen foutloos naar het erepodium rijden.

“Het is een nek-aan-nek race tussen de Russische beren en de Australische kangoeroes.”

Een speciaal plekje
Mazda MX-5 Race CarAls ik de volgende dag vlak na het opstijgen nog een blik uit het vliegtuigraam werp en het winterse landschap onder mij zie verdwijnen droom ik langzaam nog weer even terug naar de onvergetelijke dagen ervoor. De Mazda MX-5 heeft een onvergetelijk plaatsje in mijn hart veroverd. Maar wel een heel ander plaatsje dan bij de meeste andere 900.000 MX-5 eigenaren. Wie denkt aan de Mazda MX-5 denkt aan zon, zee en strand. Maar ik niet. Ik denk aan sneeuw, ijs en ongelofelijk veel rijplezier!