Hyundai i20

Dat waar Hyundai momenteel aan bezig is, is geen opmars meer, maar een overmeestering. In welk segment ze ook actief zijn of instappen, binnen de kortste keren dringen ze door tot de bovenste regionen van de verkooplijsten. Het is ongekend hoe snel de Zuid-Koreaanse auto-industrie zich heeft ontwikkeld. Sinds deze de juiste snaar heeft weten te raken blijft geen Europese, Japanse en ook Amerikaanse con-cullega nog achteroverleunen als er weer een auto uit die windstreek wordt gepresenteerd. Dat was vroeger wel anders. Voorheen beconcurreerden de gevestigde autonaties elkaar, vandaag de dag lijkt het soms alsof ze individueel enkel nog maar in beweging zijn om de Koreanen tegenstand te kunnen (blijven) bieden. Het is fascinerend om te merken hoe het tij plots kan verkeren. Zoals het er nu naar uitziet is de grootste vijand van de Zuid-Koreanen dan ook vooral… henzelf.

Oud en nieuw
De progressie die Hyundai heeft doorgemaakt is uitgemond in een serieuze generatiekloof. Intern spreken ze daarom al van een ‘een oud Hyundai en nieuw Hyundai’. Een positieve ontwikkeling uiteraard, maar tegelijkertijd ervaart men de knelpunten van een ongeremd succes. En de vernieuwde i20 is daarvan het perfecte voorbeeld.
Toen de i20 in 2008 de Getz opvolgde roeide Hyundai met heel andere riemen dan nu. Het compacte model voldeed, maar om een gevoelige klap uitdelen aan de plots wel heel volwassen geworden concurrentie miste hij slagkracht. Een 16de stek in de Europese ranglijst van B-segmentauto’s bevestigd dit. Maar om nu, na nog geen vier jaar, een gloednieuwe i20 te lanceren, dat ging Hyundai, dat er momenteel weliswaar compleet anders voor staat, te ver. Simpelweg mede omdat deze actie niet in de oorspronkelijke business case paste; de i20 zou verliesgevend worden. Het bleef daarom bij de geplande facelift anno 2012.

Overbruggen
En zo kreeg Hyundai de zware taak om een ‘oud’ product te laten voldoen aan ‘het nieuwe Hyundai’. Een opdracht waarvan de ontwerpers ongetwijfeld nachten wakker hebben gelegen. Maar nu we de vernieuwde i20 in levende lijve hebben aanschouwd – op foto’s komt een auto toch altijd net wat anders over – hebben ze in onze ogen het beste ervan weten te maken. De externe uitstraling waarbij een stompe neus de eerste indruk bepaalt staat dan wel niet op het niveau van bijvoorbeeld de Kia Rio (die wel tot de allernieuwste modellen binnen het Hyundai-concern behoort), door de i20 van een flinke scheut fluidic sculpture design te voorzien ziet hij zowaar weer fris uit en als een Hyundai van het laatste geslacht. Tenminste, recht van voren. Het koetsgedeelte vanaf de B-stijl is op de achterlichtunits na identiek aan de pre-facelift. Een noodzakelijk kwaad, want de i20 blijft ermee wat burgerlijk overkomen.
 
Raadsel
Binnenin ervaar je nog het meest dat de jaren voor de i20 beginnen te tellen. Hoewel niet eens zo fantasieloos krijgen we evengoed de indruk dat Hyundai al met zijn hoofd bij de nieuwe generatie heeft gezeten. Als er al zichtbare updates zijn doorgevoerd dan zijn deze wel erg goed verborgen gehouden. Met het afwerkingsniveau en de materiaalkeus valt prima te leven en ook ergonomisch heeft het interieur de tand des tijds keurig doorstaan. Maar was het nu echt zoveel gevraagd om een modern stuurwiel en een herontworpen klokkenwinkel te monteren, Hyundai? Het zou de i20 al zoveel meer goeds hebben gedaan.

Boodschappenauto
Waar weinig aan te buigen viel is de binnenruimte. Hoewel er tegenwoordig ruimere auto’s in het B-segment verkrijgbaar zijn kan de i20 zich nog prima meten met zijn klasgenoten. De meeste vrijheid is uiteraard te vinden op de eerste zitrij. Met een in meerdere richtingen te verstellen stuurwiel en voldoende bemeten stoelen is hier ook aan de langeren onder ons gedacht. Achterin is de been- en hoofdruimte beperkt en vooral bedoeld voor kinderen. Volwassen zullen wijdbeens moeten zitten. Gezien de buitenmaten van de i20 ietwat tegenvallend, maar als we vervolgens een blik werpen in de kofferruimte weten we waarom; die is met 295 liter namelijk groter dan gemiddeld. Een gegeven waar de hoge tildrempel weinig positiefs aan af doet.

In balans
Om de rijeigenschappen van de i20 aan te scherpen heeft Hyundai enkele minimale aanpassingen doorgevoerd. Het effect daarvan is nihil, maar dat is eigenlijk ook niet het voornaamste. Rijden gaat de i20 gewoon erg goed af. Van richting veranderen doet hij lekker enthousiast, ook al moet je daarvoor ver insturen. De besturing is tijdens het eerste kwart van de stuuruitslag namelijk nogal doods. Van z’n dynamische rijkwaliteiten moet de i20 het dan ook niet hebben. Comfort bieden is zijn ding. Het onderstel hangt daarvoor gemoedelijk in de veren zonder zweverig te zijn. Ter compensatie is de demping namelijk ietwat straffer afgesteld. Dat verneem je in het bijzonder tijdens het rijden over korte wegoneffenheden; soms kan de i20 hierop best kordaat reageren. Ook wil een wippertje in sneller genomen bochten wel eens voorkomen. Paniekerig wordt dit nooit, want de auto is keurig in balans. En anders voor wat het waard is: de i20 beschikt over de maximale 5 EuroNCAP-sterren.

Gezellige maatjes
De 1.4 waarmee we konden rijden past tevens helemaal in het plaatje van de Hyundai i20. Op papier beschikt de viercilinder benzinemotor over 100 pk, maar onderweg naar de wielen lijkt het alsof er een twintigtal paardenkrachten verloren zijn gegaan. Tijdens kruissnelheden is het probleemloos meekomen met het overige verkeer, accelereren kost beduidend meer moeite. Toeren maken is nodig om de gevraagde prestatie te leveren en daarmee veel schakelen, wat geen straf is overigens. De handgeschakelde 6-bak laat zich trefzeker bedienen en in het geval van de automaat volstaat uiteraard enkel het intrappen van het gaspedaal. Wel is diep intrappen (tot de kickdown) het devies, want qua karakter zouden de automatische transmissie en de motor elkaars beste maatjes kunnen zijn. Van een eventueel gezellig onderonsje merk je binnen gelukkig weinig. De i20 behoort zonder meer tot de stilste auto’s in z’n klasse. Ook op hogere snelheden.