Morgan Threewheeler

Vanuit deze positie hebben we een Range Rover nog nooit bekeken. Imponerend en angstaanjagend tegelijk. Maar nu die snelweg af. Bochten aaneenrijgen, dat is wat we willen. Dat is waar de Morgan Threewheeler naar vraagt. Begin 20ste eeuw al. De Threewheeler waarin we hebben plaatsgenomen is namelijk niet de eerste van het merk. Tussen 1909 en 1953 bouwde het ook al driewielers. Primair voor de niet zo rijken – een exemplaar kostte nog geen 100 pond sterling – maar al gauw waren het de kapitaalkrachtigen die in de Threewheeler een gaaf speeltje zagen. Eigenlijk is er niets veranderd sinds toen.

Nostalgie
De Morgan Threewheeler is een moderne variant op de vroegere runabout. Nou ja, modern, enkel de vraagprijs is van deze eeuw. De prijs ervan start bij € 47.500,-. Zelf is de 3 Wheeler alsof de tijd heeft stilgestaan. Alleen al de ongemanierde, mechanische herrie dat de V2-motor voorop produceert neemt je mee terug naar de vervlogen periode. Een era waarin onze opa’s hun lange manteljassen met verve droegen en al leurend aan de pijp, met eeuwig vet onder de nagels, hun prestigieuze snorharen nog maar eens fijntjes opkrulden om indruk te maken op het vrouwelijk schoon. Mocht het authentieke geratel en getril je niet meteen doen inbeelden hoe zwaar en primitief, maar ook mooi van eenvoud het leven begin 20ste eeuw was, dan doen de uiteenspattende insecten op je voorhoofd dat mogelijk wel. Een dak is er niet, ook geen provisorische. Je zit volledig met je gelaat in de open lucht. Wel zijn er piepkleine ruitjes, maar het is een illusie om te denken dat ze zijn aangebracht om de rijwind uit je gezicht te houden. Dat doen ze vrijwel niet. Nostalgie noemen ze dat bij Morgan.

Vliegeniersbril
Het dragen van een helm, of beter nog, een muts en vliegeniersbril, is daarom aan te raden, maar niet verplicht. Deuren en airbags zijn er evenmin, en gezien de hoogte van de verchroomde of desgewenst matzwarte beugels achter ons hoeven we daarvan ook niets te verwachten. Plaatsnemen in de Threewheeler vergt lenigheid en zou, als het van Momo afkomstige stuur niet afneembaar was, een pittige hindernisbaan zijn. Eenmaal genesteld zit je op kleine stoeltjes waarvan de kussens verrassend comfortabel zijn. Versteld worden kunnen ze echter niet. Je zit in een Morgan, weet je nog. Dat betekent niettemin ook dat het ‘interieur’ is bekleed met fraai, zacht gelooid leder. En daarmee is op het vlak van luxe ook meteen weer alles genoemd. Het tunnelachtige benencompartiment is kort en smal. Aflegruimte voor je linkervoet ontbreekt. De afstand tussen de drie pedalen bedraagt slechts enkele centimeters. En de koppeling kent een loodzware slag. Geforceerd moet je het been dat niet wordt gebruikt maar ergens boven de pedalen laten hangen. Fileleed is nog nooit zo ladingdekkend geweest.
 
Lichaamssappen
Sommigen zullen zich afvragen wat er nu zo leuk is aan deze manier van autorijden. Hen zal de gereïncarneerde Morgan volledig koud laten. Lekker laten wezen. De Threewheeler is ook niet voor hen gereïncarneerd, maar voor mensen die van onvervalst rijplezier genieten. Plus niet vies zijn van een laagje smeerolie op de lippen na de eerlijke rit. De 2-cilinder V-motor op de neus ligt er immers naakt bij. Motorische lichaamssappen krijg je er dus gratis bij. IJdelheid en de Threewheeler gaan niet samen. Punt. In de driewieler is het hard werken. Daar heb je bewust voor gekozen en krijg je dan ook terug. Stuurbekrachtiging kun je vergeten. ABS, ESP of andere elektronische beschermengelen, je doet er Morgan alleen maar pijn mee. Ineens ga je de 116 in eerste instantie bescheiden aantal paardenkrachten dan respecteren. Zeker wanneer je weet dat de driewieler slechts zo´n 500 kilogram weegt en zodoende de pk-/gewichtsverhouding van een Maserati GranTurismo kent. In 4,5 seconden is het mogelijk 100 km/h te bereiken. De topsnelheid ligt op 185 km/h.