Autotests

Autotest | Alfa Romeo Giulia

Er zijn momenten dat een welgemeend excuses het minste is dat je kunt doen. Publiekelijk, omdat, toen er wat te kniezen viel, er tevens voor een niet minder subtiele aanpak werd gekozen. Daarom, beste Alfa Romeo, hierbij onze openlijke sorry voor de harde woorden rond de nieuwe Giulia destijds. Want wat is 'ie (alsnog) fijn geworden. Ontzettend fijn.

Natuurlijk, Alfa Romeo zelf is ook niet geheel vrij van blaam. Het geplaagde merk riep het wantrouwen van pers en publiek immers nogal over zichzelf af. Een opvolger van de 159 bleef te lang uit, de puristische 4C (hoe vermakelijk ook) werd gelanceerd terwijl het allicht verstandiger was geweest te investeren in een couranter model, en ook de eerste levenstekenen van de nieuwe Giulia waren nu niet bepaald enthousiasmerend. Dat al deze vreemde keuzes achteraf slim spel is geweest van Alfa valt moeilijk voor te stellen. Toch doet vrijwel niemand hier meer over sinds de lancering van de nieuwe Giulia. Alle ogen zijn ineens gericht op het hier en nu en de veelbelovende toekomst van Alfa. En terecht.

Wat een enthousiasme!
Klopt. En meteen geven we ruiterlijk toe dat de oorzaak hiervan niet helemaal in objectiviteit ligt verscholen (terwijl dat misschien wel zou moeten). Neem het ons niet kwalijk, alsjeblieft. Binnenin ons klopt nu eenmaal een gepassioneerd autohart en die kan ontzettend subjectief tekeergaan als alle puzzelstukjes uiteindelijk toch op hun plaats vallen. Een euforisch gevoel ontpopt zich dan vanzelf. Zoals nu.

Vertel!
Inderdaad, terug naar de Alfa Romeo Giulia. Is uitweiden over zijn uiterlijk nog nodig? Daar is immers al genoeg over geschreven. Persoonlijk vinden wij 'm fraai. Ook als non-Q. Al is dat zeker niet altijd zo geweest. Zo deed het lijnenspel in onze ogen niet meteen typisch Italiaans aan. Eerder als een mengelmoes van concurrerende designstijlen. Beetje BMW, vleugje Audi, snufje Jaguar. Iets in die trant. Alsof Alfa net iets té hard haar best had gedaan om er zo graag bij te willen horen. Dit terwijl het roemrijke merk dat eigenlijk niet nodig heeft. Er is meer dan genoeg eigen historie om uit te putten.
“Neem het ons niet kwalijk, alsjeblieft. Binnenin ons klopt nu eenmaal een gepassioneerd autohart”

Met name het front met de wulpse en vrij groot uitgevallen koplampen had enige tijd nodig. Echter dat was toen. Hoe vaker en langer je naar de Giulia kijkt, hoe mooier hij wordt. Dat ondervinden wij althans. Nog steeds trouwens. Bovendien is de Giulia een (zaken)auto die niet veel franje vereist om smaakvol voor de dag te komen. Een kwartet stoere wielen is eigenlijk al voldoende. Zoiets alleen verdient al applaus.

Stijlvol binnenste
De eerste keer dat we in de nieuwe Giulia stapten, het staat ons nog helder voor de geest. Dat was op de IAA Frankfurt in 2015. In de 510 pk sterke Quadrifoglio, het absolute topmodel nota bene. Slechts een paar tellen duurde het of alle inzittenden zaten met hun handen voor de ogen. Wij niet alleen dus. 'Dat materiaalgebruik. Die afwerking. Nee!' Het was niet best. Overduidelijk had Alfa Romeo de nieuwe Giulia te vroeg aan het grote publiek getoond, een noodzakelijk kwaad omdat ieders geduld de taks had bereikt. Het gevolg: het opgebouwde wantrouwen in een goede afloop steeg nog verder.

Gelukkig is ook dit op zijn pootjes terechtgekomen. Op de binnenruimte na, want daar viel niets meer aan te doen. Van zijn binnenruimte moet de Giulia het daardoor niet hebben. Wat de rest betreft worden de verwachtingen zowaar overtroffen. Het niveau van de Duitse merken wordt weliswaar niet gehaald, keurig en verzorgd en – heel belangrijk – conform de klasse waarin de Giulia opereert is wat je ziet en krijgt zeker.

Bakken karakter
Hoogtepunt is het centrale display. Werkelijk prachtig is het geïntegreerd in het dashboard. En ondanks dat Alfa niet meedoet met de trend van grotendeels losstaande schermen, is het op prettige kijkhoogte gesitueerd. Ook over de snelheid en de menustructuur van het infotainmentsysteem geen klagen.

Het instrumentarium, normaliter een zintuigenprikkelend pluspunt bij Alfa's, vinden we dan weer minder geslaagd. Het oogt karig en sober en in niets op dat van de 159, laat staan de illustere 156. Ook worden 'benzina' en 'aqua' naast respectievelijk de brandstof- en watertemperatuurmeter gemist. Jammer, maar er blijft gelukkig nog genoeg over om de Gulia tot karakterbak te bombarderen.
De ronde, met aluminium beklede pookknoop bijvoorbeeld. En ook de kussens aan de zijkanten van de middentunnel, precies daar waar je je knie al gauw tegenaan laat rusten tijdens langere ritten. Bij de (ex) Alfa GT-rijder zal meteen een belletje gaan rinkelen. Idem wat betreft de dicht bij elkaar geplaatste pedalen (waardoor je als bestuurder weleens kan blijven haken) en de uiterst accurate snelheidsmeter (opletten geblazen bij trajectcontroles). Stuk voor stuk van die typische imperfecties zoals alleen Alfa ze over het hoofd kan zien. Ook nu nog, en stilletjes is het genieten. Nou vooruit, nog eentje dan: de 'anderhalve' bekerhouder. Hoe verzinnen ze het?!

Gretig aan het gas
Het stuurwiel daarentegen, dat had niet beter gekund. De diameter is precies goed. De dikte van de stuurrand perfect. Met van die fijne inkepingen voor de duimen. Je krijgt meteen zin om gas te geven.

Over gasgeven gesproken. Laten we de koe bij de horens vatten. Het slagen van een Alfa valt of staat immers met diens rijgedrag. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de mensen achter de Giulia hebben hun huiswerk goed gedaan. Sterker, het levert zelfs een tien en een griffel op.

Allereerst is er een perfecte 50/50-gewichtsverdeling, met dank aan een motor voorin en de aandrijving op de achterwielen. Net als bij de glorieuze Alfa's van weleer. De 75 om er maar één te noemen. Maar ook de originele Giulia. Laten we die vooral niet vergeten. Grappig is dat de Giulia's gelijknamige voorvader destijds ook vriend en vijand wist te verassen met zijn puike rijeigenschappen. De geschiedenis herhaalt zich wat dat betreft.

Messcherp stuurt de nieuwe Giulia. Een tikkeltje te licht in het stuur voor sommigen misschien; wij vinden het prima zo. Actie is reactie. Dat de Giulia een achterwielaandrijver is, laat hij in iedere vezel van je lichaam voelen. Bij elke oprisping van de door ons gereden 180 pk sterke 2.2 liter viercilinderdiesel is het raak. Een zeer bevredigend gevoel als je vermaakt wilt worden tijdens het rijden.

Het onderstel is zowaar nog beter uitgewogen. Niet te zacht en niet te hard. Precies zoals je het hebben wilt op een bochtig traject, resulterend in veel grip, maar tegelijk comfortabel genoeg op de snelweg. Adaptieve dempers worden niet gemist. Alfa's DNA-systeem, waarmee de response van de aandrijflijn en stuurbekrachtiging is in te stellen, is wel van de partij. Zet de draaibare selectknop in D en de Giulia is helemaal een rijfestijn.

BMW als idool en mikpunt
Het is overduidelijk: de Giulia is erop gebrand met name de BMW 3-serie het vuur aan de schenen te leggen. Niet zo gek als je je bedenkt dat de meeste Alfisti troost hebben gezocht bij dat merk toen zij zich in de steek gelaten voelden door Alfa Romeo. Maar nu wil Alfa ze terug, en het schaamt zich er niet voor dat aan de hand van typische BMW-trekjes te bewerkstelligen.
“Grappig is dat de Giulia's gelijknamige voorvader destijds ook vriend en vijand wist te verassen met zijn puike rijeigenschappen. De geschiedenis herhaalt zich wat dat betreft”

Zo schakelt de handbak vrijwel exact gelijk aan die van een auto uit München. Hakerig en stroef, maar betrokken en doeltreffend. Zelfs de lay-out van de verzetten is identiek, met de achteruit links van de eerste versnelling. De gelijkenis met een handgeschakelde BMW reikt helemaal tot de zware slag van het koppelingspedaal.

Nog niet genoeg bewijs? De bediening van de richtingaanwijzers is evenzo krek eender aan zoals BMW het sinds jaar en dag doet en als enige deed. Hetzelfde geldt voor het in- en uitschakelen van grootlicht. Geen hoorbare harde klik, maar een gevoel alsof je door een rubberen membraam drukt. Storend? Niet echt. If you can't beat then, join them. Hebben ze best slim gedaan, die Italianen. Toch, blijf vooral je eigen ding doen, Alfa Romeo. Want als iets is dat de nieuwe Giulia – tegen ieders verwachting in – uitademt, is dat daarin de basis schuilt van weer mooie momenten voor het merk. Un risultato fantastico!

Gerelateerde artikelen

Alfa Romeo Giulia gaat erin als pancetta

Autonieuws
Alfa Romeo Giulia gaat erin als pancetta
> Artikel lezen

Alfa Giulia wordt met de fotoshoot sexier

Fotogalleries
> Artikel lezen

Slechts 100 stuks: Chronoswiss Alfa Romeo Giulia Quadrifoglio

Lifestyle & design
> Artikel lezen

Plaatjes kijken: Alfa Romeo Giulia (+ zijn voorvader)

Fotogalleries
Plaatjes kijken: nieuwe en oude Alfa Romeo Giulia
> Artikel lezen

Mogelijk in 2017 al de Alfa Romeo Giulia Sportwagon

Autonieuws
Alfa Romeo Giulia Sportwagon: een preview
> Artikel lezen

Alfa Romeo Giulia Veloce: een sportiever randje

Autonieuws
Alfa Romeo Giulia Veloce
> Artikel lezen

Meer Autowereld.com

Merk / model dossiers

Sluiten
Wij maken gebruik van cookies: lees hier hoe en wat.