Autotests

Autotest | Ford Mustang Fastback & Convertible

Naar 't schijnt is de Ford Mustang de favoriete klassieker onder Europese automannen. Oftewel, de Porsche 911, ons eigen icoon, heeft het nakijken. Dat is welhaast zelfverloochening! Hoe komt het toch dat de 'pony car' wereldwijd zo geliefd is? Na twee dagen in vol galop te zijn geweest met de nieuwste generatie hebben we een idee gekregen.

50 jaar historie, ontelbare Hollywood-optredens, een roepnaam die zowel stoer als lekker over de tong rolt en een prijskaartje waarmee tevens Jan modaal kan thuiskomen staan aan de basis van de grote schare fans. Voor de Europese achterban valt hier het voorval aan toe te voegen dat de Mustang nooit eerder via het officiële dealerkanaal leverbaar is geweest. Wilde je er eentje, dan werd het grijze import. En om die twee laatste woorden alleen al hangt een sfeertje, schimmig genoeg, om de Mustang niet alleen een cult- maar tevens occulte status mee te geven. Dat lonkt.

Is het nu makkelijker geregeld?
Ja. Voor het eerst is de Mustang gewoon bij de Ford-dealer om de hoek te bestellen. Mogelijk dat deze beslissing die mystieke X-factor zal doen vervagen, maar dat merken we te zijner tijd wel. Voor nu zijn we er maar wat blij mee. Het is immers een reden minder om niet te gaan voor het verwezenlijken van een eventuele jongensdroom, en dat kan louter iets goeds zijn.

“Vergeet niet dat de nieuwe Mustang is ontwikkeld om 'thuis' niet meer dan 25.000 dollar te hoeven kosten.”

Zijn er ook verschillen tussen de Amerikaanse en Europese versie?
Helaas wel. In Amerika houden ze van auto's met tierelantijntjes, in Europa daarentegen van auto's die – als het even kan – nihil gevaar vormen voor de medemens. Het is daarom dat elke Europese Mustang het moet stellen zonder stoere louvres voorin de motorkap (want dat zijn eiersnijders bij een voetgangersongeluk), is de dagrijverlichting niet in de koplamp maar in de bumper opgenomen en maakt achteropkomend verkeer niet kennis met de 'pulserende' clignoteurs (die Ford veel eerder had dan Audi). De drie horizontale lichtbalkjes aan weerszijden kwamen gelukkig wel door de homologatie van de EU, maar zijn wit van kleur in plaats van authentiek rood.

Er blijven toch wel genoeg American muscles over?
Ó jawel. Door een paar, soms onbegrijpelijke Europese autowetten laat een levende autolegende zich niet uit het veld slaan. Neem het exterieur. De proporties zijn onmiskenbaar Amerikaans. Sterker, de koetslijnen zijn zo archetypisch voor de Ford Mustang dat braille voor een blinde de ontmaskeringstruc doet. Enkel de grootste of duurdere auto's van Europese makelij zijn en ogen zó breed. Vanaf de bestuurdersstoel bezien is dit gevoel nog sterker omdat je over de ronding van de gespierde motorkap moet kijken. De Mustang kan daardoor een onding zijn om door centra en woonwijken te manoeuvreren, maar een kniesoor die daarover valt. Als wij de buitenspiegels in de vele eng smalle Beierse straatjes heel hebben kunnen houden, moet jou dat in Nederland ook lukken.
Door dit soort kenmerken zuigt de nieuwe Mustang je juist onmiddellijk in zijn belevingswereld. En dat is er eentje met veel gave details en toeters en bellen maar ook redelijk wat goedkoop leder en plastic. Daar kun je moeilijk over gaan zitten doen, maar vergeet niet dat de nieuwe Mustang is ontwikkeld om 'thuis' niet meer dan 25.000 dollar te hoeven kosten. Denk daar maar eens over na…

En dan nu de hamvraag: hoe rijdt 'ie?!
Goed. Beter dan goed zelfs. En dit is heus geen waardeoordeel op basis van het nog altijd heersende stigma dat Amerikaanse (sport)auto's zwalken over de weg, hopend dat er nooit een bocht opdoemt. Want van die hopeloze kortzichtigheid kunnen wij enkel nog nijdig worden. Nee, Ford weet al enige tijd wat het te doen staat om ook de Europese scheurneus te bekoren. De ST's en RS'en zijn daarvan het bewijs en nu ook de Mustang.
De starre achteras is definitief passé en maakte plaats voor een volledig onafhankelijke multilink-ophanging inclusief stabilisatorstang. Vooraan doet de Mustang het voortaan met moderne schokdempers met MacPherson-veerpoten, en om het zekere voor het onzekere te nemen wordt elke in Europa geleverde Mustang standaard voorzien van het in Amerika geheten Performance Pack. Dat bestaat uit een aangepast onderstel, grotere en krachtigere remmerij, een andere afstemming van de elektronische veiligheids- en rijhulpsystemen en, in het geval van de GT, een batterij aan volstrekt nutteloze maar ó zo leuke racy-gadgets. We noemen onder andere meerdere stopwatches (bijvoorbeeld 0-100 km/h, 200-0 km/h, Launch Control en de fameuze 'quarter mile'-sprint). Maar de mooiste (en meest zinloze) van allemaal is toch wel de zogeheten Line Lock-functie. Wat die doet? Dat moet je eigenlijk zien. In het kort komt het neer op gitzwarte strepen trekken, roken, nog zwartere strepen en nog meer roken.

“Ford weet wat het te doen staat om de Europese scheurneus te bekoren. De ST's en RS'en zijn daarvan het bewijs en nu ook de Mustang.”

Wordt er nog iets geschreven over het daadwerkelijk weg- en rijgedrag?
Sorry, je hebt gelijk, we laten ons iets te veel meeslepen. Neem ons niet kwalijk. Maar wanneer je zelf de kans neemt om de nieuwe Mustang met 5.0 liter V8 de sporen te geven, zal je dit begrijpen. Deze topper gáát en klinkt alsof zijn laatste dagen zijn geteld. Sensationeel! Al had 'ie van ons in de bovenste toerenregio nog intenser mogen hameren.
Ooit waren de meeste Amerikaanse achtcilinders lui van karakter en sommige zijn dat nog steeds, maar deze doorontwikkelde vijfliter van de vorige generatie Mustang behoort daar geenszins toe. Waar de naald zich ook bevindt, de motor trekt er stevig aan. Zonder te overdrijven voelen de opgegeven 421 paardenkrachten aan als een denderende kudde van 500 briesende wilde hengsten. En dat is niet een verdienste van het motorblok alleen. Nee, deze credits zijn eigenlijk toe te schrijven aan de som der delen. Met de 6-bak van Getrag is de beste overbrenging in een Ford tot dusver in huis gehaald. Een fantastische handbak met een aanstekelijk kort pookje en slag. Ongekend strak en met ferme gangen is ieder verzet in te leggen. De zesde versnelling fungeert als overdrive om brandstof te sparen (wat geen overbodige luxe is), maar daar kom je pas achter als het kwaad al is geschiedt. Zo opwindend is de Mustang V8 GT.

Nogal wiedes, want de V8 kost ook een ton
Waar en niet waar. De nieuwe Mustang GT kost zo belachelijk veel dankzij – bedankt, Den Haag – de Nederlandse schatkist spekkende CO2-taks. In de VS heb je 'em al voor 32.000 dollar. Werkelijk een schijntje voor wat je ervoor terugkrijgt. Zelf in België kost de V8 maar 40 mille!
Bij ons kan het evengoed goedkoper en wel met de 2.3 Ecoboost, een fonkelnieuwe viercilinderturbo waarmee de nieuwe Focus RS ook wordt uitgerust. Op papier levert de turbomotor een vermogen van 314 pk en 432 Nm tegen een vanafprijs van € 47.600,-. Dat is bij voorbaat een aardige deal, zelfs voor Nederlandse begrippen. Evenwel zijn er een paar punten die je ietsje moet laten vieren als wij je helemaal lekker hebben gemaakt met onze lofzang over de V8 GT.
Te beginnen met het motorkarakter. Nu mag je de vergelijking met de bijna tweemaal zo volumineuze achtcilinder eigenlijk niet trekken, toch had de Ecoboost zich best wat enthousiaster mogen opstellen. Waar de V8 gevoelsmatig meer vermogen dan werkelijk levert, blijft de Ecoboost gevoelsmatig steken op pak 'm beet 250 pk.
Pluspunten zijn dat de Ecoboost over een enorme souplesse beschikt en nimmer trekkracht te kort komt voor een vlotte sprint. Kippenvel krijgen wij er niet van, maar we zouden er prima mee kunnen leven, zeker in combinatie met het ontspannen rijgedrag van de Convertible – zoals wij als Ecoboost reden. Die zoeft, zonder oud-Amerikaans (na) te deinen, heel geriefelijk over uiteenlopende wegen. Zolang je maar onder de 120 km/h blijft, want daarboven klapper je bijna uit je stoel door de turbulentie in de cabine. Een (optioneel) windscherm is niet verkrijgbaar en misschien is dit maar goed ook, want, hoewel het best kan, vindt de Convertible een stevig potje sturen niet echt fijn. De vering is daartoe te lief, de koets niet stijf genoeg en het past ook niet bij het model. Lekker bij cruisen houden dus, en daarin behoort de Mustang Convertible tot de beste. Wat niet thuishoort, op geen enkele muscle car, is een artificieel versterkte motorgeluid via de speakers. Foei, Ford! Mocht je (Ford) het toch nodig vinden het ook te doen bij de Focus RS, doe het dan alstublieft beter. Voor de rest nemen we onze cowboyhoed af voor de nieuwe Mustang.

Gerelateerde artikelen

Ford Mustang doet wenkbrauwen verkopers fronsen

Autonieuws
Ford Mustang doet wenkbrauwen verkopers fronsen
> Artikel lezen

Mysterieuze Ford Mustang voor de lens

Spyshots
> Artikel lezen

Zero to 60 Designs kruist Ford Mustang met GT

Tuning & styling
> Artikel lezen

Ken Block's Hoonicorn V2 perst er 1.400 pk uit

Autonieuws
Ken Block's Hoonicorn perst er nu 1.400 pk uit
> Artikel lezen

ESP en tractiecontrole voor mini-Ford Mustang GT

Lifestyle & design
ESP en tractiecontrole voor mini-Ford Mustang GT
> Artikel lezen

Ford Mustang eert zijn vliegende naamgenoot

Autonieuws
Ford Mustang P-51 Ole Yeller
> Artikel lezen

Meer Autowereld.com

Merk / model dossiers

Sluiten
Wij maken gebruik van cookies: lees hier hoe en wat.