Autotests

Autotest | Mercedes-AMG GT S

Noem één recente sportauto met een prijskaartje tot twee ton die er niet op gebrand is om de 911 keihard onderuit te schoffelen. Eén…! Lastig is dat, hè? Stuk voor stuk hebben ze het gemunt op het inmiddels zeer multifunctionele Porsche. Ook het nog altijd wel kleine Mercedes-AMG heeft zich eenzelfde doel gesteld met zijn nieuwe wapenfeit. Maar is de AMG GT, die wij als S reden, werkelijk zo fantastisch?

Zeven uurtjes. Dat is de testduur die we hebben met de nieuwe, 510 pk en 650 Nm presterende Mercedes-AMG GT S. Op een vrijdag. En het regent buiten pijpenstelen. Al sinds enkele dagen ervoor overigens, met zo nu en dan een overtrekkende windhoos. Dit wordt een speed date. Maar we moeten het ermee doen. De effectieve rijtijd zal zowaar nog korter zijn. Want tussen een snelle lunch en het op adem komen door moet er immers ook nog gefotografeerd worden. En dat allemaal vanaf beginpunt Utrecht in Nederland, file-land.
Het eenduidige besluit is dan ook geen seconde te verspillen en het plan te trekken hoe de sleutels op een zo fatsoenlijk mogelijke manier uit de handen van de rechtmatige eigenaar – Mercedes-Benz Nederland – te grissen. Dat lukt zowaar zonder dat de PR-mevrouw ons gekrenkt nakijkt. Gelukkig is het lijdende voorwerp op dat moment al voorgereden. Scheelt weer. Pal onderaan de betongrijze trap van het gigantische kantoorcomplex staat een AMG GT S in AMG Solarbeam zeer verleidelijk te wezen. Een uitgerolde rode loper was mooi geweest voor het contrast.

“We hadden nooit gedacht dit ooit nog eens te schrijven, maar de nieuwe 4.0 liter V8-biturbo klinkt zowaar nog bruter dan de atmosferische '63'”

Bevredigend voor billenmannen

Van schuin bovenaf is perfect te zien hoe het beperkt aantal koetslijnen samenkomen tot een ogenschijnlijk massief en druppelvormig geheel. De voorzijde is het minst fotogeniek. Een conclusie die we al hadden getrokken tijdens het bewonderen van de eerste foto's. Recht van voren oogt de AMG GT als een knock-out geslagen Regilio Tuur. Stomper dan stomp. In het echt is dat niet anders, al is de neus – waarbij de opwaartse koplampen aandoen als wapperende neusvleugels – in werkelijkheid minder plat dan je aanvankelijk zou menen. Sterker, eigenlijk opent de coupé best spits. Maar dat valt dus enkel op te maken vanuit een bepaalde kijkhoek. Na de voorzijde wordt het alsmaar mooier en mooier. Van opzij bekeken is de auto net een (halve) kogel. Erg verrassend is daarom de hoge Cw-waarde van 0,36. Van de GLE Coupé is dat te begrijpen, maar nu allesbehalve. Aan de achterzijde van de GT kan dat overigens niet liggen. Die is zo glad en gestroomlijnd maar beduidend fraaier dan die van een sidderaal. Billenmannen komen aan hun trekken met de AMG GT.

Bonje met de buren
De sleutel kan in de zak blijven. Starten volstaat na een simpele druk op de knop – waarnaar het kortstondig zoeken is op de drukke middentunnel. Voor de zekerheid eventjes controleren of de motor daadwerkelijk draait zoals bij andere Mercedessen, is volstrekt onnodig. Jemig, wat een hels gebrul! De V8 rochelt er vervolgens nog zo'n tien à vijftien seconden deftig op los – waarschijnlijk om de keel goed schoon te schrapen voor dat wat komen gaat. Daarna ademt 'ie op enigszins sociaal-beschaafd verder (zo lang dat duren mag). Het is maar goed dat de meeste eigenaren van een AMG GT vrijstaand wonen, want buurtgenoten gaat dit luide ontwaakritueel geheid snel irriteren. En dan moet er nog gas gegeven worden.

17 miljoen mensen
Dociel gasgeven is een beginnetje dat wij intussen hebben gemaakt om de ochtendspits te ontvluchten. Dat valt niet nog niet mee. Ten eerste omdat de verplicht te nemen vluchtroute ons de ene na de andere halt toeroept. De ene keer zijn dat sluwe trajectcontroles, de andere keer een muur van zigzaggende voorliggers die allemaal het zekere voor het onzekere nemen en daarom (veel) langzamer rijden dan is toegestaan. Meer dan tweehonderd meter aan vrij asfalt is ons niet gegeven. Diepe zuchten vullen om te haverklap de knusse cockpit van de AMG GT. Wetende dat je rechtervoet in directe verbinding staat met een opgefokte achtcilinder die je in 3,8 seconden naar 100 km/h kan afschieten en dit moordende tempo volhoudt tot liefst 310 km/h kan uiterst frustrerend werken in ons dichtbevolkte en volgebouwde kikkerlandje.
Snelle conclusie: Nederland is simpelweg te klein voor de Mercedes-AMG GT. Niet de auto an sich, maar voor zijn potentieel. Nu klinkt dat als een open deur, maar soms valt er echt, maar dan ook echt, geen eer te behalen achter het stuurwiel van een sportauto op geel kenteken. De wegen zijn te druk, te plat, te recht en te smal. Kortom, te vaak 'te'.

Asociaal genieten

Op enkele stukken van De Waterlinieroute is het gelukkig relatief rustig en breed genoeg om zo af en toe het gaspedaal iets verder in te trappen. Onmiddellijk schiet de AMG GT er vandoor, de wereld achter zich latend in z'n nagalm van hels gebulder en met scherp geschoten kanonnenvuur. We hadden nooit gedacht dit ooit nog eens te schrijven, maar de nieuwe 4.0 liter V8-biturbo klinkt zowaar nog woester dan de atmosferische '63'. Minder puur misschien, maar zeker beestachtiger. Maar ook erg sonoor. Het multi-zangtalent van bijvoorbeeld Audi's 4.2 liter wordt bij lange na niet gehaald. Het is blaffen of niets.
Wachtend voor een verkeerslicht is haast een asociale bedoening. Als menig omstander je omwille van de schreeuwerige carrosseriekleur (zwart of zilvergrijs kan ook, hoor) al niet het liefst wil wegkijken, dan doet de vulgaire grom uit de zwarte stortkokers van deze AMG dat wel. Altijd en overal lijkt dat er te zijn. Terwijl de naald van de toerenteller bij het stationair lopen van de motor toch echt een zeer discrete 700 tpm aanwijst. Wij hebben er geen moeite mee. Wij genieten van elke mokerslag.

Ultieme roadster
Het nieuwe blok dat AMG in eerste instantie speciaal voor de AMG GT heeft ontwikkeld (inmiddels ligt 'ie ook in de Mercedes-AMG C 63) is dus fenomenaal en een waardige opvolger van de atmosferische 6.2 liter V8 zoals die in de SLS ligt. Maar ook voor de rest eromheen is de pet af te nemen. AMG is klein en wil dat ook blijven, maar evengoed wil het voor groot aangezien worden. En niet alleen als 'tuner' van grote, logge, hoewel bloedsnelle Mercedessen.
De blauwdruk van de AMG GT is zodoende nagenoeg perfect: lange motorkap, kort kontje, met daartussenin een cabine die niet te krap en niet te groot is. Duik je verder de technische materie in, dan valt te ontdekken dat het voorin geplaatste motorblok zo ver mogelijk naar achteren is gemonteerd. De transmissie ligt daarentegen tegen de achteras aan en de wielen staan op de uiterst hoeken van de koets. Het resultaat hiervan een gewichtsverdeling tussen vóór en achter van 47/53. Net niet perfect, maar dat komt alsnog goed. De heren bij AMG zijn namelijk zo slim geweest om het lichaamsgewicht van de inzittende(n) als balansgewicht te laten fungeren. Bovendien weegt de AMG GT daarna – inclusief bestuurder - alsnog een bescheiden 1.650 kilogram.

Duitse gründlichkeit
Het ziet ernaar uit dat de wolken openbreken en het droger wordt. Een mooi vooruitzicht. Toch parkeren we de AMG GT eventjes aan de kant voor een snack, maar bovenal om het interieur eens aandachtig te bestuderen. Automatisch gaat de gedachte daarbij uit naar de Jaguar F-type R – die we onlangs reden. Waarom niet de Porsche? Goede vraag. Geen idee eigenlijk. Puur op gevoel allicht, zeer waarschijnlijk aangewakkerd door het feit de 'Jag' de voorlaatste nieuwkomer is die ook nadrukkelijk de 911 op de korrel heeft. Maar misschien ook omdat de F-type R Coupé voor een vergelijkbare vraagprijs eenzelfde anatomie heeft als de AMG GT: beide een geblazen V8, beide gemodelleerd naar de klassieke roadster, beide kosten minstens anderhalve ton. Ja, dat moet de reden zijn geweest…
Om het eventjes bij deze gedachte-oorlog te houden. Hoe keurig ook (zelfs als je in gedachten neemt dat de F-type is ontwikkeld om 80 mille te kunnen kosten), de stijlvolle Brit is geen partij voor deze punctuele Duitser. Niet als het om bouwkwaliteit gaat. De AMG GT is mijlenver beter en mooier afgewerkt. De verscheidenheid aan mooie materialen is bovendien aangenaam groot. Er is zoveel oog voor detail. Leder, carbon, alcantara en aluminium wisselen elkaar met visueel succes af. Voor een deel is dat zelfs in het motorcompartiment gaande. Beeldschoon ligt de handgemaakte achtcilinder erbij.

Italiaanse charme
Het interieur moet welhaast door een Italiaan zijn getekend, gezien de mediterrane stijl. De AMG GT laat je onmiddellijk en continu speciaal voelen. Hoogtepunt van de voorgeschotelde pracht en praal is zonder meer de brede middenconsole bezaaid met grote knoppen. Aan sommige moet je draaien, andere dien je in te drukken. Maar ze voelen allemaal evenzo exotisch aan. AMG wilde dat de GT foutloos was. Gelukt is dat helaas niet. Er zijn zaken die beter kunnen (en hadden gemoeten). Zo hebben we te pas en te onpas ruzie met het Comand-infotainmentsysteem. Meermaals dirigeert het ons naar luchtkastelen. En de start/stop-functie willen we zelfs het liefst ritueel verbranden. Bij elke aanpassing van de rijmodi via de AMG Drive Unit springt deze weer aan, met een slapende V8 tot gevolg op momenten dat het napruttelen duurzamer is voor de techniek. En opwindend voor de inzittenden. Wat doet zo'n functie überhaupt op dit soort auto's?! Je mag blij zijn als je 1 op 8 haalt.

“Recht van voren oogt de AMG GT als een knock-out geslagen Regilio Tuur. Stomper dan stomp.”

Opzij, opzij, opzij
Gut, is het al zo laat?! Wat gaat de tijd toch snel. Nog maar 2 uur te gaan. We bedanken de vriendelijke meneer die zijn moderne boerderijvilla als fotodecor ter beschikking stelde en laten ons weer in de voortreffelijk lederen sportkuipen glijden. 'Echt een knappe kar!', roept hij ons nog na. En dat uit monde van een fervent BMW-rijder.
Het is vrijwel droog nu. Dat slingerweggetje van net gaan we daarom nog eens overdoen. Dat we daarvoor ons opnieuw door enkele pittoreske veendorpjes moeten zien te manoeuvreren is zo jammer nog niet. Het geeft ons de gelegenheid nogmaals goed te letten op het rijgedrag bij lage snelheden. Wat blijkt, we hadden het de eerste keer al bij het juiste eind. In tegenstelling tot wat AMG beweert voelt de AMG GT zich in stedelijke gebied helemaal niet zo in z'n sas. Hoofdschuldige is de 7-traps DCT Speedshift-transmissie. Die is weliswaar verfijnder dan in de SLS, maar weet nog altijd niet feilloos om te gaan met ad hoc-situaties zoals die regelmatig in woonwijken en winkelcentra kunnen voorkomen. Regelmatig monden plotselinge verkeerssituaties uit in horten en stoten van de aandrijflijn. De bak twijfelt het vaakst tussen het eerste en het tweede verzet, en ook de bedenktijd die het soms nodig heeft, beperkt een homogeen rijgedrag. Beter kan ook het afrolgeluid. Ja, de banden zijn zeer breed en plat, maar de AMG GT is en blijft ook een Mercedes-Benz. Om te genieten van de muzikale klanken van het voortreffelijke Burmester-audiosysteem moet je deze op vrij hoog volume zetten.

Turbo, turbo.
Tijd om de 911 erbij te halen. Want als er één criteria is waarop de Porsche excelleert, dan is het op de manier waarop 'ie rijdt onder de meest uiteenlopende omstandigheden. Hoog of laag tempo, strak geplaveid asfalt of golvende klinkerwegen; de 911 weet ze allemaal met verve te pareren. Dat doet 50 jaar evolutie kennelijk met een auto. Dit is pas AMG's tweede geheel zelf ontwikkelde sportauto. Daar tegenover staat dat de AMG GT de prestaties heeft van 911 Turbo voor de prijs van een Carrera. Een aanbieding die al net zo scherp is als zijn rijgedrag. Tot in onze tenen voelen we dat we hier te maken hebben met een rasechte (super)sportauto. De AMG GT kan ontzettend agressief reageren. Maar zonder het gevoel te geven dat hij meteen een oor bij je afbijt. Een geruststellende gedachte bij typisch Hollandse weer.
Je moet muggenziften om enkele kritische noten boven tafel te krijgen. Zo zou de besturing snelheidsafhankelijk zijn, maar aangezien 120 km/h rijden deze dag al een hele kunst is, merken we dat niet. Te weinig in elk geval. Veelal is de besturing te licht, waar wat meer gewicht in je knuisten gewenst is. Ook op een relatief laag tempo. De directheid is goed, meteen off center al. Actie is reactie, maar nerveus in het stuur wordt de AMG GT nooit.

Vooral zo doorgaan!
Met nog driekwartier op de klok is het tijd terug te keren naar Papendorp. De noodzaak roept. En daarmee talloze afremmende verkeersoptakels. Tijdens het plichtmatig aftanken slokt de AMG GT in ons bijzijn nog een laatste maal de aandacht van de nieuwsgierige omgeving op. Onze gedachten gaan op dat moment uit naar een ontwikkeling die bij AMG gaande is sinds het performancebedrijf zich serieus begon te bemoeien met supersportauto's. Eerst was er de SLR McLaren. Ruim zes euroton schoon aan de haak. Toen volgde de SLS. Net zo veel, zo niet nog meer, drama en nauwelijks mindere prestaties. Vraagprijs op 't laatst? Dik 2,5 ton. En nu is er de AMG GT. Zelfde verhaal, ondanks het gebrek aan vleugeldeuren. En weer een vraagprijs door twee. Nou ja, bijna dan. Hoe dan ook, als men in Affalterbach op deze voet doorgaat rijden we straks allemaal AMG. Met de overtuiging die de GT achterlaat nog gierend door ons lijf, een utopie. En klinkklare horror voor Porsche.

Gerelateerde artikelen

Vierdeurs Mercedes-AMG GT 4 in de pijplijn

Autonieuws
> Artikel lezen

Mercedes-AMG GT volgt nu ook mini-SLS op

Lifestyle & design
Mercedes-AMG GT volgt nu ook mini-SLS op
> Artikel lezen

Zie hier de Mercedes-AMG GT Roadster!

Autonieuws
Zie hier de Mercedes-AMG GT Roadster!
> Artikel lezen

Hardcore AMG GT maakt zich op voor Goodwood

Spyshots
Hardcore AMG GT maakt zich op voor Goodwood
> Artikel lezen

Verbijsterende Hulk: Mercedes-AMG GT R

Autonieuws
Verbijsterende Hulk: Mercedes-AMG GT R
> Artikel lezen

Meer Autowereld.com

Merk / model dossiers

Sluiten
Wij maken gebruik van cookies: lees hier hoe en wat.