Autotests

McLaren MP4-12C

We hebben het niet bewust meegemaakt, maar van horen zeggen was de auto-industrie in 1992 even met stomheid geslagen. Dat was toen McLaren aantoonde waartoe de F1 in staat was. Sindsdien is de F1 een legendarische sportwagen, maar ook één die elk daaropvolgende auto van McLaren de druk oplegde minstens zo sensationeel te zijn. Kan de MP4-12C die druk aan?

De MP4-12C is in principe de kleinzoon van de F1, al wordt er wat met de ellebogen gewerkt tussen McLaren en Mercedes als het om de opvolger van de Mercedes SLR McLaren, het model na de F1, gaat. Volgens de Duitsers is dat de Mercedes-Benz SLS AMG. De Britten beweren juist dat het hun MP4-12C is. Terwijl zij hierover verder bakkeleien, staan wij vol bewondering stil bij de techniek van de MP4-12C en de daaruit voortgekomen lijnen en specificaties.

Conservatieve kunst
Het laatste exemplaar van de F1 rolde in 1998 van de band, maar hij is duidelijk blijven hangen op het netvlies van ontwerper Frank Stevenson, de man die eerder ook al de MINI en BMW X5 op z´n palmares mocht schrijven. En we vinden het lastig om er niet trekken van de Ferrari 458 Italia in te zien. En de Lotus Evora.
Er werd duidelijk gekozen voor een design met een lange houdbaarheidsdatum, maar met agressieve kenmerken die zowel tijdloos als modern zijn. De gapende luchtinlaten op de flanken en de dubbele uitlaat die hoog in de kont zit, bijvoorbeeld. En wat te denken van de vleugeldeuren. Die openen op een futuristische manier; door middel van een zachte glijbeweging met de vingertoppen onderaan de bovenste, diepverzonken vouw in de deur. Alsof we met onze platte hand de buik van een volbloed raspaard strelen. Van vlees en bloed welteverstaan. Je moet het trucje wel even in de vingers krijgen. De kunst is om de beweging niet te snel en ook weer niet te traag te maken. Maar zodra we het onder de knie hebben, kunnen we er niet genoeg van krijgen. Dat geldt overigens niet voor de eerste klanten. Die kregen het zo op de zenuwen dat McLaren vanaf heden een klein conventioneel drukknopje op de deur monteert. Handiger inderdaad, maar wedden dat de eerste versies door dat unieke systeem over enkele decennia een stuk meer geld waard zijn?

Drang naar dieet 
Aerodynamisch, efficiënt en licht, dat moest de McLaren MP4-12C worden. Logisch, in deze tijden, maar het betekent wel dat er waar kon gewicht bespaard moest worden. Een auto in de marges was zodoende onvermijdbaar, voor zover dat al niet gold voor een supersporter. Neem de hydraulische ophanging en stuurinrichting, dat wordt door slechts één pomp aangestuurd. Zeven kilo werd erdoor gewonnen, maar nu hoor je in de cockpit wel soms de ‘wisselwerking’ tussen het ene en het andere systeem. We moeten spontaan denken aan een oude Citroën. De een vindt dit gaaf, de andere misschien net een reden om zich te irriteren. Hoe dan ook, wat we ermee willen zeggen is dat het mes van perfectionisme soms aan twee kanten snijdt.

Bloody Mary 
Want perfect, dat moest de MP4-12C bovenal zijn. Maar nogmaals, hoe definieer je perfectie? Volgens McLaren zijn dat onder meer een leeggewicht van 1.336 kg in combinatie met een 3.799 cc grote V8-biturbo, goed voor een vermogen van 625 pk en 600 Nm. Een hartige, maar smakelijke cocktail dat de auto in 3,3 seconden vanuit rust naar 100 km/h doet versnellen. Met de optionele Corsa-banden gaat daar nog eens tweetiende van af.
Wie het autonieuws op de voet volgt heeft in de gaten dat dit 25 pk meer is dan bij de marktlancering begin ’11 werd aangekondigd. McLaren heeft namelijk intussen nog wat aan de besturing gerommeld en de transmissie, ophanging en motor aangescherpt. Op de acceleratietijd naar honderd heeft het extra vermogen overigens geen enkel effect en de topsnelheid van 330 km/h is evenmin veranderd. Echter, de sprinttijd van 0 naar 300 km/h is erdoor met een seconde afgenomen tot 26,5 tellen. Tsja, in deze regionen van de automarkt telt iedere seconde.

Liefde voor asfalt
De McLaren MP4-12C is snel… ontiegelijk snel. De motorkracht is daarvan slechts de helft van de oorzaak. De andere helft komt op het conto van verbluffende engineering. Door te opteren voor een versnellingsbak met dubbele koppeling, die compact en tegelijkertijd licht is, en een relatief compacte motor konden de techneuten het geheel diep in het chassis leggen. Als gevolg hiervan was het mogelijk ver voor het uiteinde van de auto een diffuser in te bouwen, die op snelheid eens serieuze hoeveelheid neerwaartse kracht genereert. Tijdens het rijden krijg je hierdoor een go-kart-effect. Even moesten we denken aan de KTM X-Bow, maar dan zonder de minder fijn dansende kont of het gevoel dat de voorwielen van de grond gaan komen. McLaren’s liefde voor het asfalt is zo groot dat de bochtsnelheden soms onmogelijk lijken.

Angst voor ankers
De manier waarop de Brit de ankers uitwerpt is zo mogelijk nog indrukwekkender. Wees om dit te ervaren vooral niet bang om het rempedaal zowat door het schutbord te trappen. Want pas dan zetten de remmen én de automatisch uitklapbare spoiler hun voeten pas echt in het zand. Vanaf 100 km/h wordt de luchtrem, die de Bugatti Veyron ook heeft, ingezet. Bij maximale decceleratie is de vertraging zo heftig dat je er zowaar licht van in het hoofd wordt. Maar wat een fantastisch gevoel geeft dit. Stoppen vanaf 200 km/h tot stilstand neemt 123 meter in beslag, en van 100 km/h tot rust vergt 31 meter. Waarschijnlijk zegt je dit niets, maar neem van ons aan dat dit voor weinig (sport)auto’s is weggelegd. Voor fadingvrije remmen levert McLaren keramische schijven. Zoals zo vaak bij auto’s van dit kaliber – waarbij de lat vanaf de basis al zeer hoog ligt – koop je ze net name voor de heb en niet om hun significante meerwaarde qua stopkracht. De standaard stalen exemplaren van de MP4-12C zijn al immens goed.

Filantropische instelling
Hoe hardcore uiteindelijk ook, McLaren vond dat de MP4-12C zich moest lenen voor dagelijks gebruik. En het dient gezegd dat we ons zelfs in het rechtsgestuurde exemplaar dat wij reden meteen thuis voelden. De smalle Recaro-kuipen zitten om het lijf als een tweede huid en de vergelijking met de Audi R8 is niet ver weg. De bruikbaarheid krijgt een zetje in de rug door een uitgebreide verstelbaarheid en de – voor dit segment – makkelijke toegang. Jong, oud, groot, klein, man, vrouw, deze super-Brit moet iedereen passen. Vandaar ook dat de afwerking is uitgedacht tot in het kleinste detail; van de carbonvezel inzetstukken op het stuur, op de smalle middentunnel en op de portieren over de op een turbine geïnspireerde ventilatormonden tot de unieke bedieningsknoppen en de robuuste aluminium hendels aan het stuur. Elk onderdeel werd in eigen huis ontwikkeld. Geen hendels en knopjes dus die ook in andere auto´s te vinden zijn, zoals bij sommige andere sportwagens. Overal is duidelijk over nagedacht. Naast visueel aantrekkelijk moest het allemaal ook ergonomisch zijn. Bijna eng hoever McLaren hierin is gegaan. Neem bijvoorbeeld de zeer slanke middentunnel om een ruimtelijk gevoel te creëren. Smaller zagen we ze in recente tijden niet en het werkt; we voelden ons alles behalve een sardientje in een blik.
Alle functies die nodig zijn tijdens het rijden zoals de transmissieknoppen voor de gerobotiseerde Graziano-zevenbak met dubbele koppeling, de bediening voor de geheel gestuurde ophanging of de stabiliteitscontrole zitten allemaal in de middentunnel. Instellingen heb je bij de vleet, maar het patroon blijft hetzelfde. Voor elk van genoemde functies is er een instelling die gemak en comfort prefereert, een sportieve instelling én een modus die zo extreem is dat het circuit de aangewezen gebruiksomgeving is. Zelfs voor de uitlaat waarmee je het vervaarlijke gegrom van de achtcilinder-biturbo kan smoren. Naast visueel aantrekkelijk moest het allemaal ook ergonomisch zijn. McLaren heeft geen half werk geleverd. Integendeel zelfs.

Faalangst?
Hardmakende wetenschap of menselijke hartstocht? Bij ons bestaat er twijfel op basis van welk van deze twee bestandsdelen de MP4-12C tot stand is gekomen. De McLaren geeft ons het gevoel te kampen met faalangst; bang om iets fout te doen, zoal een humane misser. Het arsenaal aan technologische rijhulpmiddelen is werkelijk ongekend. Voor elke gelegenheid is er wel een systeempje dat de boel registreert, analyseert, reguleert en vervolgens weer controleert. De MP4-12C blijft zodoende onder de meest uiteenlopende omstandigheden perfect de koers volgen die je als chauffeur wil volgen. Leuk voor het vertrouwen, minder plezierig voor de bestuurder die graag uitgedaagd én op z’n tijd aangenaam verrast wil worden. Het ontbreekt de McLaren aan een zekere mate van sensatie. Een ziel misschien. De McLaren MP4-12C is nadrukkelijk ontwikkeld om de beste sportwagen van het moment te zijn. Maar dat claimen ze natuurlijk allemaal. Of het waar is, hangt helemaal van jouw wensen af. Houd je van een zuivere rijbeleving en een rauw mechanisch karakter, dan kun je misschien beter je euro’s elders spenderen. Zoek je een totaalpakket dat behalve hallucinante prestaties ook rijcomfort, een goede zichtbaarheid en een voortreffelijke ergonomie omvat, dan ben je bij McLaren aan hét adres.

Gerelateerde artikelen

Dubai Police Force blijft zichzelf verwennen

Autonieuws
Dubai Police Force blijft zichzelf verwennen
> Artikel lezen

McLaren is 50 jaar; 50 unieke McLarens!

Autonieuws
McLaren is 50 jaar; 50 unieke McLarens!
> Artikel lezen

DMC pakt McLaren MP4-12C bij de strot

Tuning & styling
DMC pakt McLaren MP4-12C bij de strot
> Artikel lezen

Vorsteiner toucheert McLaren MP4-12C met nuance

Tuning & styling
Vorsteiner toucheert McLaren MP4-12C met nuance
> Artikel lezen

McLaren 12C Can-Am Edition: 30 stuks

Autonieuws
McLaren 12C Can-Am Edition: 30 stuks
> Artikel lezen

Mclaren 12C GT Sprint is ideaal voor trackdays

Autonieuws
Mclaren 12C GT Sprint is ideaal voor trackdays
> Artikel lezen

Meer Autowereld.com

Merk / model dossiers

Sluiten
Wij maken gebruik van cookies: lees hier hoe en wat.