Autotests

Land Rover Freelander

Als laatste van de vernieuwingsslag bij Land Rover is de benjamin van de familie aan de beurt. Met een licht opgefrist exterieur, nieuwe aandrijflijnen en de mogelijkheid tot het kiezen van voorwielaandrijving lijkt de Freelander II uit de schaduw van zijn populaire grote broers te stappen. Een test waarbij de weergoden het decor bepaalden.

Half Nederland zit heerlijk warm binnen en kijkt uit over een besneeuwde tuin terwijl in de ruit de verlichte kerstboom vrolijk weerspiegeld wordt. We hebben pakjesavond net achter de rug en stomen vol goede moed door naar de traditionele kerstperikelen. Terwijl we de damp van de warme chocolademelk afblazen proberen we nog maar niet te denken aan maandagochtend. De ochtend dat heel werkend Nederland weer fijn mag krabben en glibberen. Gelukkig beschikken wij deze week over de vernieuwde Freelander die dankzij zijn vierwielaandrijving net wat vertrouwder aanvoelt in de sneeuw. Het is dan ook niet vreemd dat de SUV zich tot een blijvende trend heeft ontwikkeld. De Sportage’s, ix35’s en Tiguans lijken niet aan te slepen. Land Rover is als 4x4-merk bij uitstek al jaren vertegenwoordigd in dit segment en scherpte dit jaar al zijn producten nogmaals aan. Zo ook de kleinste van de familie, de Freelander.

Voorzien van nieuwste designtaal
In 2006 werden wij voorgesteld aan een gloednieuwe Freelander, door Land Rover als Freelander II bestempeld. Een compleet nieuw model met een eigentijds design, maar diverse knipoogjes naar de eerste generatie van de Brit. Een ontwerp dat anno 2010, ondanks alle nieuwe concurrenten, nog steeds prima uit de verf komt. Land Rover wil de tand des tijds dan ook voor zijn en presenteerde afgelopen voorjaar de vernieuwde Freelander 2. Dramatische wijzigingen aan het exterieur zijn daarbij uitgebleven. Slechts een nieuwe grille, een licht getoucheerde voorbumper met ander mistlampen, een nieuwe greep op de achterklep en voortaan in kleur gespoten bumpers bepalen het verschil. De nieuwe designtaal is subtiel doorgevoerd zullen we maar zeggen. Desalniettemin zorgen alle kleine veranderingen voor een groot verschil in uitstraling. In vergelijking met de kloeke uitstraling van de Freelander 2 oogt de vernieuwde variant meer chique en statig zonder daarbij het stoere karakter te verliezen. De Freelander wordt steeds volwassener.

Ruimte genoeg
In het interieur evenmin grote wijzigingen. Dit betekent dat de robuuste uitstraling die past bij de Freelander in ere gelaten is. Grote, grove knoppen en duurzame, maar harde materialen bepalen het interieur. Qua afwerking en bouwkwaliteit heeft Land Rover de zaken voor elkaar, al moet het hierbij de Duitse concurrentie wel voorlaten. Over de ergonomie van het dashboard zijn we meer te spreken, al vinden we het jammer dat het touch screen van de navigatie niet in staat is te communiceren met het audiosysteem. Deze beschikt over een apart schermpje in de middenconsole. Over de beschikbare ruimte in de Freelander kunnen we kort zijn. Dit is namelijk dik in orde. Zowel voorin, als achterin is er genoeg speelruimte voor armen, benen en hoofd. Ook de bagageruimte biedt ondanks de hoge vloer meer dan voldoende laadruimte.

‘Land Rover’-gevoel
Eenmaal achter het stuur bekruipt ons direct het ‘LaRo’-gevoel dat we eerder al ervaarden in de Discovery. De hoge zit ten opzichte van het overige verkeer geeft direct vertrouwen om de vers gevallen sneeuw te trotseren. De TerrainResponse-knop met bijbehorende Snow-functie verhoogt dit. Wegrijden vanaf de besneeuwde helling is dan ook geen probleem voor de Freelander. Helaas konden we door het winterse weer de terreincapaciteiten niet uitgebreid testen, maar uit ervaring weten we inmiddels dat dit dik in orde is. Snel terug naar de asfaltjungle waar de Land Rover zich toch 95% van de tijd bevindt. Een terrein waar de Brit ook prima uit de voeten kan. Het weggedrag voelt volwassen aan en het veergedrag is prettig comfortabel afgestemd. Enige nadeel is dat het hoge zwaartepunt van de auto tijdens snelle stuurbewegingen ietwat body roll veroorzaakt. Op zich niet meer dan logisch, maar de concurrentie tackelt dit probleem net even wat beter dan Land Rover. De Freelander kunnen we dan ook beter omschrijven als een goed sturende terreinauto, dan een strak sturende, verhoogde personenauto zoals de BMW X1 en de Ford Kuga dat zijn. Precies, twee modellen die in het terrein dan weer weinig van betekenis zijn.

Soepele zelfontbrander
Ons testexemplaar was voorzien van de meest krachtige dieselvariant genaamd ‘SD4’. Met 190 pk aan vermogen is de zelfontbrander bepaalt geen stakker en in staat om de 1.805 kilogram zware Freelander in 9,5 seconden naar de 100 km/h te stuwen. In de praktijk blijkt de diesel een soepele krachtbron die door het forse koppel van 420 Nm bij 1.750 tpm altijd voldoende kracht voor handen heeft. Hij doet zijn werk hierbij volkomen in rust en laat slechts tijdens fel accelereren een diepe brom horen. Eenmaal op snelheid – en op temperatuur – is de geluidproductie van de viercilinder zeer gering wat perfect aansluit bij de lage rol- en windgeluiden. Comfort verhogend is ook de standaard ‘CommandShift’-automaat met zes verzetten die zijn werk schokloos uitvoert. Ook op dit vlak merken we goed dat de huidige modellen van Land Rover steeds geraffineerder worden. Maar er zit meer vooruitgang in het vat…

Tweewielaangedreven Land Rover?
Nog meer dan tevoren verschuift Land Rover de focus van zijn ontwikkelingsteam op de efficiëntie van de aandrijflijnen. Dit komt het best tot uiting op de eD4 die door de Britse ingenieurs voorzien is van zowel een start/stop-systeem als voorwielaandrijving – een unicum voor Land Rover. De stap naar voorwielaandrijving is gezien de roemruchte 4x4-historie wellicht opmerkelijk te noemen, maar is naderhand bekeken niet zo vreemd. De terreincapaciteiten zullen vermoedelijk door de consumenten niet of zelden worden benut, en dus wordt er zodoende geprofiteerd van een iets zuinigere aandrijflijn, maar bovenal lagere aanschafprijs. De 150 pk sterke eD4 is namelijk € 2.000,- goedkoper dan de even krachtige TD4 en verbruikt 0,2 liter diesel per 100 km minder dan 4WD-variant. Ons testexemplaar met de 40 pk krachtigere viercilinder beschikt opmerkelijk genoeg over hetzelfde koppel en hetzelfde trekgewicht als de beide basisdiesels. Het verbruik is met 7,0 liter per 100 km gelijk aan de TD4 met automatische transmissie, maar blijkt in de praktijk moeilijk haalbaar. Wij stranden op het einde van onze testperiode op een gemiddeld verbruik van 7,8 l/100km, wat waarschijnlijk te wijten is aan de vele snelwegkilometers.

Resumé
Ondanks het ‘foute’ imago dat de terreinauto in de huidige samenleving heeft worden er steeds meer van dit soort modellen verkocht. Land Rover heeft hier, mede door alle opgefriste modellen, flink van geprofiteerd. Het Britse bedrijf heeft zijn gamma volledig up-to-date en dat geldt vanaf heden ook voor de kleinste telg. De stoer vormgegeven SUV biedt de consument bergen ruimte, een robuuste bouwkwaliteit en beschikt over gedegen rijgedrag. Tezamen met de nieuwe aandrijflijnen, waaronder de relatief energiezuinige eD4 kun je zodoende extra voordelig genieten van het ‘Land Rover’-gevoel.

Gerelateerde artikelen

Land Rover’s modellen worden allemaal submerken

Autonieuws
Land Rover’s modellen worden allemaal submerken
> Artikel lezen

Aanlokkelijke pakketten voor Freelander en Evoque

Autonieuws
Aanlokkelijke pakketten voor Freelander en Evoque
> Artikel lezen

Nieuwe Land Rover Freelander begin 2015

Spyshots
Nieuwe Land Rover Freelander begin 2015
> Artikel lezen

Nieuwe Land Rovers krijgen Discovery-label

Autonieuws
Nieuwe Land Rovers krijgen Discovery-label
> Artikel lezen

Geen 6-cilinder meer voor verfijnde Land Rover Freelander 2

Autonieuws
Geen 6-cilinder meer voor verfijnde Land Rover Freelander 2
> Artikel lezen

Eerste resultaat van Land Rover Discovery-label gespot

Spyshots
Eerste resultaat van Land Rover Discovery-label gespot
> Artikel lezen

Meer Autowereld.com

Merk / model dossiers

Sluiten
Wij maken gebruik van cookies: lees hier hoe en wat.