Autotests

Audi R8 Spyder V10

Bij de meest recente modellen van Audi begon bij ons de twijfel enigszins toe te slaan. Worden de modellen niet te goed? Een beetje te klinisch? Zo goed dat de emotie verloren aan het gaan is? En dan rij je met de R8 Spyder V10. Een beestachtige machine die de vier ringen ineens een heel andere betekenis geeft.

Met de R8 heeft Audi zich een imago aangemeten dat men waarschijnlijk nooit had durven dromen. De auto die zijn leven begon als Le Mans Quattro concept en vervolgens enkele jaren later daadwerkelijk realiteit werd schitterde in tal van films, videoclips, computergames, op de covers van jaarboeken en zal bij menig jonge jongen op posterformaat boven zijn bed hangen. Wie had dat gedacht van Audi? Want hiermee heeft het zich een positie verworven tussen grootheden als Ferrari, Lamborghini en Aston Martin. Het merk uit het Zuid-Duitse Ingolstadt heeft zich de laatste jaren toch vooral bewezen als fabrikant van bijna perfecte auto’s met een smetteloze afwerking, prima rij-eigenschappen, verfijnde techniek en qua design door nagenoeg iedereen geliefd. Negatieve imago’s waar bijvoorbeeld BMW en Mercedes nog weleens mee te kampen hebben heeft Audi nauwelijks. Het merk heeft zich daardoor volop bewezen in de zakelijke markt en contracten voor modellen als de A3, A4 en A6 vlogen bij de leasemaatschappijen binnen. Allemaal zwart of grijs gelakt van buiten, zwart van binnen en veelal met het predicaat TDI op de achterklep. Maar daarmee werd het ook een beetje saai. Misschien wel iets te braaf. Oké, de S- en RS-modellen zijn stuk voor stuk sportieve exemplaren, maar heldhaftig zoals een M van BMW of een AMG van Mercedes zijn ze niet. Audi blijft bescheiden. Totdat de R8 op de markt kwam. Want daarmee zette men in één klap een auto neer in een segment waarin men nog nooit actief is geweest: dat van de supercars. Zelfs grote concurrent BMW uit het nabij gelegen München moet even geschrokken zijn, want ook zij hebben momenteel geen ijzers in het vuur als het om supercars gaat.

De sleutel
Het imago dat de R8 voor Audi heeft verworven heeft ook ons niet onbewogen gelaten. Met grote nieuwsgierigheid hebben we uitgekeken naar de komst van de R8 Spyder, want met een open sportauto is de beleving van snelheid en geluid nog intenser dan met de twee jaar geleden gereden R8 coupé. En die twee cilinders extra laten je ook niet onbewogen. En zodoende sta ik daar dan, op een zonnige donderdagmiddag in de garage bij Audi-importeur Pon, met in de hand een Audi-sleutel. Een sleutel als elke andere Audi, tenminste op het eerste gezicht. Tussen de vele single-frame grilles zoek ik naar een laag front dat priemend naar voren steekt en met koplampunits die de wereld agressief in zich op lijken te nemen. Klaar om een prooi te verslinden. Met een druk op de knop van de sleutel lichten de LED-knipperlichten op en begint de interieurverlichting te branden. Van binnen begint mijn hart sneller te kloppen, de bloeddruk te verhogen en de spanning toe te nemen. De sleutel in mijn hand verschaft mij namelijk toegang tot de snelste, de duurste en de meest exclusieve Audi ooit. En daarvan ben ik nu de eigenaar. Althans, voor een weekend, want maandagochtend moet ‘ie in alle vroegte weer bij zijn baasje zijn. Maar dat is nu nog even heel ver weg.

Supersexy
Eenmaal oog in oog laat ik het lijnenspel nog even op me inwerken. Wat een beauty! Puur krachtsvertoon met supersexy lijnen. Dikke wielen, brede sloffen, vuistdikke uitlaatpijpen en van die enorme luchtinlaten achter de portieren. Tijd om in te stappen, want ik kan nog lang genoeg naar zijn uiterlijk kijken. Ik laat me snel in de fantastische kuipstoelen zakken en werp een blik op het cockpitachtige dashboard. Een grote middentunnel die vloeiend doorloopt in het dashboard bepaald grotendeels het beeld. Direct achter het stuurwiel bevinden zich de druppelvormige klokken waarin de meest essentiële informatie gepresenteerd wordt. Het dashboard omsluit je als het ware door een brede band van carbon en een hoge middentunnel waarop met trots een fantastisch staaltje design pronkt: de pookknop. Ach ja, leuk allemaal, maar ik wil gewoon gaan rijden. Dit is één van de auto’s waar ik al lange tijd naar heb uitgekeken. Sleutel erin dus en starten maar. Nou ja, starten?! Ik had er even niet meer aan gedacht in een parkeerkelder te staan. Met een indrukwekkende grom komt de V10 achter me dan ook tot leven en weerkaatsen de snerpende en onrustige klanken van het uitlaatsysteem tegen de betonnen muren. De enorme glimlach die op mijn gezicht verschijnt zal, achteraf gezien, pas weer verdwijnen als ik maandagochtend de sleutels weer heb ingeleverd. Verwacht dan ook geen objectieve rij-impressie want deze auto is pure emotie. En hoe rationeel je ook naar de auto wilt kijken, dat kan gewoonweg niet. Dit is beleving, sensatie en vooral genieten!

525 pk
Met bulderende klanken verlaat ik de parkeerkelder en laat buiten met een druk op de knop direct het dak zakken (tot 30 km/h rijdend). Het geluid van de stationair draaiende tiencilinder wordt nog intenser en de glimlach op mijn gezicht nog veel groter. Ik dreun voor mezelf nog even de inmiddels wel uit het hoofd geleerde specificaties op: 5.2 liter V10 van Italiaanse komaf, 525 pk bij een indrukwekkende 8.000 toeren per minuut, 530 Nm aan trekkracht, een nul naar honderd sprint in 4,1 seconden en een topsnelheid van 313 km/h. Wij rijden met veel auto’s, maar dit zijn cijfers waar je nooit aan gewend raakt. Zeker niet als je de mogelijkheid hebt om ze in de praktijk te gaan realiseren.

Voluit
In een soort van extase rijd ik het terrein bij Pon af. Neem een eerste rotonde en verwonder met meteen over de directe besturing. Vervolgens accelereer ik rustig door en geniet van het geluid van de roffelende Gallardo-krachtbron achter me. Hard rijden hoeft niet eens om te genieten. Maar leuk is dat natuurlijk wel! Nadat de vloeistoffen warm zijn trap ik bij de eerste de beste gelegenheid het gaspedaal dan ook richting het schutbord. De R-tronic bak schakelt met een ferme klap terug naar z’n twee, de motor begint in toeren te schieten, de uitlaatpijpen brullen het uit en terwijl ik volledig in de stoel gedrukt wordt schiet het landschap aan mij voorbij. Het motorgeluid loopt over van een diepe roffel naar een jankende soundtrack als de toerenteller de 8.000 tpm nadert. Opschakelen naar het volgende verzet en met wederom een forse klap wordt het derde verzet ingeschakeld. De R-tronic transmissie laat zich zeker niet als een soepele metgezel profileren zoals de bak met dubbele koppeling in de Mercedes SLS AMG dat wel doet, maar het geeft wel een extra beleving. Voordat ik dat echter heb bedacht duikt er al een bocht op en rem ik nog even stevig af. De keramische remschijven vertragen minstens zo indrukwekkend als de V10 je weten te laten accelereren. Maar het was niet nodig geweest. De R8 laat zich messcherp sturen, kent geen bodyroll in bochten en heeft mede dankzij de Quattro-aandrijving een pak grip die je alleen op de proef kunt stellen als je wel heel veel lef hebt. Toch gaat de bocht erop het er sneller aan toe, de bocht daarop nog een tandje erbij en zo verklein ik continue de afstand tussen mijzelf en de R8 Spyder. We worden closer. Beginnen elkaar beter aan te voelen. Het schakelen gaat al soepeler, het remmen voor een bocht later, het insturen preciezer en de snelheden worden steeds hoger. Ongelofelijk!

Aandacht
Het duurt voor m´n gevoel maar kort of ik sta bij de pomp. Eventjes 100 eurootjes aan vloeibaar goud tappen en er staat weer een paar honderd kilometers actieradius op de boordcomputer. Ondertussen word ik continue aangesproken. Want wat weet de R8 Spyder de aandacht te trekken. Maar allemaal positief. Waar je met een Lamborghini of Ferrari als snel het predikaat ´patser´ opgeplakt krijgt en mensen afkeurend naar je kijken zijn de nieuwsgierigen enkel positief. Ik ontvang dan ook een waar vragenvuur: "Hoe rijdt dat nou?", "Hoe valt dat?", "Gaat wel supersnel zeker?". Maar ik kan maar weinig fatsoenlijke antwoorden uitbrengen. "Fantastisch!". "Onbeschrijfelijk". Dat is het enige dat me te binnen schiet. De adrenaline schakelt alle objectiviteit voor eventjes uit.

Glimlach
’s Avonds zit ik nog even buiten. Met uitzicht op de R8 Spyder. Kapje nog open. Het warme avondlicht valt prachtig over de Suzukagrijze carrosserie. Maar bij lang zitten blijft het niet. Ik gris de sleutels van tafel, laat me in de kuipstoel zakken en draai de sleutel om. Deze auto kun je gewoonweg niet geparkeerd laten staan. Direct weet ik weer waarom: die brul, die grom, die rauwe loop van het indrukwekkende blok achter je. En natuurlijk die messcherpe rij-eigenschappen en het gevoel dat je als een volleerd coureur de bochten bedwind. Het meest essentiële is misschien nog wel die glimlach. Want als die überhaupt al was afgezwakt, is ´ie na het omdraaien van de sleutel weer volop terug. Oh wat genieten!

Gerelateerde artikelen

Audi R8 Spyder: mooie blik op de nieuweling

Spyshots
> Artikel lezen

Audi R8 Spyder duikt op waar je 'm niet verwacht

Autonieuws
Audi R8 Spyder duikt op waar je 'm niet verwacht
> Artikel lezen

Vernieuwde Audi R8 ontvangt prijskaartje

Autonieuws
Vernieuwde Audi R8 ontvangt prijskaartje
> Artikel lezen

Nieuwe Audi R8 Spyder enkel met 540 pk

Autonieuws
Audi R8 Spyder
> Artikel lezen

Meer Autowereld.com

Merk / model dossiers

Sluiten
Wij maken gebruik van cookies: lees hier hoe en wat.